"Diz çökme Veyra! Unutma, çelik dövülmeden sertleşmez!" Veyra için hayat, babasının örsünden çıkan kıvılcımlar ve annesinin sevgi dolu nasihatlerinden ibaretti. Ta ki o uğursuz sabah, gökyüzü dumanla kaplanıp Şehzade’nin ordusu köylerine bir kâbus gibi çökene dek. Gözlerinin önünde önce babasının onuru, sonra annesinin nefesi soğuk çelikle kesildi. Geriye kalan tek şey; küle dönmüş bir geçmiş ve damarlarında yanan, dindirilemez bir nefretti. Şehzade, bu vahşi öfkeyi söndürmek yerine onu bir mücevher gibi işlemek istedi. Veyra’yı bir atın arkasına bağlayıp sarayına kadar tozun ve kanın içinde yürüttü. Onu öldürmedi; çünkü saf nefretin, en keskin kılıçtan daha tehlikeli olduğunu biliyordu. Şimdi sarayın mermer koridorlarında sessiz bir fırtına büyüyor. Şehzade, kendi celladını bizzat iyileştirip başucuna diktiğini henüz bilmiyor. Bir genç kızın çaresizliği, bir imparatorluğun yıkımına yetecek mi? "Ben senin eline batan bir kıymık olmayacağım Şehzade. Ben senin boğazına dolanan o halat, her kadehinde içtiğin zehir olacağım."