"Bir pusula düşünün; iğnesi hep kuzeyi değil, celladını gösteren." On yıl önce, bir liman yangınında sadece hayallerimiz değil, birbirimize olan inancımız da kül oldu. Baran Dağhan, o geceden sonra kalbini nefrete mühürledi. Beni bir hain, ailesinin katili ve sırtından bıçaklayan bir düşman belledi. Şimdi ise her şeyimizi kaybettiğimiz bu enkazda, tek bir borç senediyle beni mahkûmu yaptı. Ona her baktığımda `Senden iğreniyorum` diye haykırırken, gömleğimin altına sakladığım pusula kalbimi tenime dağlıyordu. Ben Neva Sancaktar; celladımın evine, kendi rızamla idama gidiyorum. Peki, Baran nefretinin altında yatan o eski aşkı mı bulacaktı, yoksa beni kendi elleriyle mi yok edecekti?