"Bana uyumadan önce sayı sayma mı söylemişti ama saydıkça bir insana yaklaşabileceğimi söylememişti" Bir operasyon sonrası ağır yaralanan yüzbaşı Aras Ege Sancak ölümün kıyısından dönmüştür. Onun için sıkıcı ve boğucu geçen hastane günlerinden bir gün kapısını küçük bir kız aralar hasta olan bu küçük kız Aras Ege`nin içine dokunur. Elindeki künye`yi sahibine veren küçük kız Aras Ege`ye "uyuyamıyor musun o zaman uyumadan önce sayı say uykun gelir"demesiyle her şey başlar. Nereden bilebilirdiki sayı saymanın ilk başta hayalde olsa sonradan gerçek olan birisini Aavcı Eylül Aksoy`u vereceğini

Bence yalnızlığın rengi tek bir renk olmak zorunda değil ama en çok lacivert yakışır. Çünkü lacivert geceyi hatırlatır; her şeyin sustuğu, seslerin azaldığı, insanın kendi düşünceleriyle baş başa kaldığı anları. Siyah kadar sert değil, ama yine de içinde bir ağırlık var. Sanki “kimse yok ama ben buradayım” hissi gibi. Bir de bazen yalnızlık gri olur. Ne tam üzgün ne tam sakin… arada kalmış, donuk bir his. İnsan kalabalıkta bile yalnız hissediyorsa o griye dönüşür. Ama şunu da unutmamak lazım: yalnızlık her zaman kötü bir renk değildir. Bazen beyaz gibi de olabilir; boş ama temiz bir alan, insanın kendini yeniden duymaya başladığı yer. Benim yanlızlığım hep değişiyor yanlızlımı ne kadar hissedersem o kadar koyu bir renk oluyor yanlızlım ne kadar azalırsa daha açık bir renk oluyor.

Yağmur, neşesi ve nazik ruhuyla çevresine ışık saçan bir genç kızdır, ancak lösemiyle savaşmaktadır. Tek dileği, acısız ve huzurlu bir şekilde hayatını tamamlamaktır. Ege ise kendi karanlığında kaybolmuş, intihar düşünceleriyle boğuşan genç bir adamdır. Hayatları tesadüf eseri keşişir.

Enkaz bir binanın yıkılmasıyla mı olurdu sadece ? 6 aydır Lösemi tedavisi gören 20 yaşındaki Deniz`in gerçek ailesinin Deniz`i bulmasıyla başlayan bir hikayedir