Parmaklarımdaki o pırlantanın ağırlığı, bazen adliyedeki en zorlu dosyalardan bile daha ağır geliyordu. Ben Leyal Tekin Serter; İstanbul Barosu`nun en dişli, en tavizsiz avukatlarından biriyim. Serter Malikanesi`nin o ihtişamlı yemek odasında, porselen tabaklara çarpan gümüş çatal seslerinin arasında, hayatımın en büyük tiyatrosunu oynuyordum. Atlas Serter ile evlenmem, ne bir aşk masalıydı ne de tesadüf. Babasının holdingi, Avrupa ayağındaki çok uluslu bir davanın eşiğindeydi ve rakipleri onları içeriden çökertmek üzereydi. Şirketin tüm gizli açıklarını bilen, yargıdaki bağlantıları güçlü bir `içeriden` dosta ihtiyaçları vardı. Karşılığında ise benim yıllardır hayalini kurduğum kendi hukuk büromun sınırsız finansmanı ve babamın geçmişteki o karanlık borç dosyasının tamamen imhası vardı. Ben özgürlüğümü, Atlas ise imparatorluğunu satın almıştı. Tam bir yıl olmuştu. Bir yıldır her sabah bu masada, Perihan Anne ve Serdar Bey`in önünde `mutlu çift` maskelerimizi takıyorduk. Oysa kapı arkasında birbirimize attığımız bakışlar, keskin birer neşterden farksızdı. Atlas, o her şeyi yönetebileceğini sanan kibirli veliaht; ben ise onun sarsılmaz otoritesine boyun eğmeyen o `hukukçu kadın`.

Leyal Karaca, on dokuz yaşında bir kalp hastasıydı. Artık dayanamayacak raddeye gelince hastaneye kaldırılan Leyal, umutlarını yitirmişti. Ta ki yeni doktoru ile tanışana kadar. Kalbi artık gizemli bir şekilde çok fazla atıyordu ama aynı zamanda karnında kelebekler uçuşuyordu.

Adam yavaşça gülümsedi bir gözlerime baktı. “Yollar bazen kaybolmak içindir, bulunmak için değil.” Dedi ve önüne döndü. Kafamı cama yasladım ve gözlerimi kapattım. Umarım İzmir beni iyileştirirdi.