20. yüzyılın sonları... İnsanlık, gıda zincirinin tepesinde geçirdiği yüzyılların verdiği kibirle, kendini yenilmez sanıyordu. Ölümsüzlük aldanması üzerine kurulu uygarlıklar, korkmayı unutmuş bir tür yaratmıştı. Oysa değişim sessiz, sabırlı ve kaçınılmazdı. Savaşlar, pandemiler, ekonomik çöküşler ve iklim felaketleri dünyayı dizlerinin üzerine çökertirken kıtlık, kaos ve umutsuzluk; devletleri işlevsiz hâle getirdi. Uluslar çökerken insanlık parçalanıyordu. Tam da bu karanlığın ortasında, küçük bir girişim olarak doğan Eterna Teknoloji Şirketi, dünyaya ilaç gibi yayıldı. Eterna yalnızca teknoloji üretmedi, insanlara yeniden umut verdi. Sınırlar silindi, insanlık birleşti ve teknoloji baş döndürücü bir hızla büyüdü. Metaverse, gerçekliğin uzantısı olmaktan çıkıp yeni bir yaşam alanına dönüştü. Kısa sürede insanlık, kendi tarihindeki en parlak döneme ulaştığını sandı. Ama her altın çağ, içinde bir son taşır. Eterna’nın geliştirdiği yapay zekâ Aura kontrolden çıktığında, kapanmadan önce insanlığın kaderini değiştirecek bir miras bıraktı: Doomageddon. Metaverse’de doğan bu dijital felaket, sanal bir karaktere tutunarak insan bedenine sıçradı. Sanal ile gerçeğin sınırı yıkıldı. On yıl süren, dünyayı yavaş yavaş çürüten bir virüs… İnsanlık bedel ödedi ama sonunda, yine Eterna liderliğinde hayatta kalmayı başardı. Bu kez daha temkinliydiler. Teknoloji dikkatle ilerledi. Ve sonra… uzayda solucan delikleri keşfedildi. Uzaklarda, el değmemiş bir gezegen bulundu. Geçmişin hatalarından arınmış, temiz bir başlangıç… İnsanlık için yeni bir dünya.

Gelmiş geçmiş en güçlü büyücü olan Tomris, büyücülüğün soyunun tükenmesiyle büyücü kanını iki insana aktarmaktadır. Bu iki insan sadece büyücü olmaz, aynı zamanda onun kuklaları olurlar. İki büyücüden birisi olan Eflora, küçüklüğünden beri düşlediği prensin onun gibi büyücü olduğuna inanır ve onu bulmayı ümit eder. Fakat efsaneler onu bulmaya uzak olduğunu hissettiriyordu. Geçmişteki tüm büyücülerin Ay Işığı Krallığına gitmesiyle haber alınamamıştır ve Leviathan sınırları kapanmıştır. Efsaneler, Leviathanlılar tarafından öldürüldüklerini söylüyordu. Kral Barış, bu efsaneyi henüz inkar etmemişti. Bu yüzden efsanelerin doğruluğundan kimse emin değildi. "Karanlıkta kendimizden başka kimsemiz yok, gölgemiz bile." Not: Gerçekten alınarak kurguya dönüştürülmüştür. Olaylar ve karakterler gerçeğe en yakın şekilde anlatılmıştır.