Bazı bekleyişler umut içindir. Bazılarıysa sadece bitmesi için. Larin, beş yıl sürecek bir evliliğe tek bir imza attı. Kurallar başından belliydi. Sevgi olmayacaktı. Soru sorulmayacaktı. Ve süre dolduğunda herkes kendi yoluna gidecekti. Fakat hiçbir sözleşme, insanın kalbine hükmedemezdi. Yıllar geçtikçe sessizlik, en ağır şiddete dönüştü. Aynı evin içinde iki yabancı oldular. Larin her gün biraz daha kendinden vazgeçerken, Olas geçmişinin gölgesinde kaybolmayı seçti. Tam her şeyin böyle sürüp gideceği sanılırken, hiç beklenmeyen biri onların hayatına dokundu. Kimi zaman bir insan, seni kurtarmak için gelmez. Sadece kendini hatırlaman için karşına çıkar. Peki, bir ömre dönüşen beş yılın sonunda geriye aşk mı kalır… Yoksa sadece mehili dolmuş bir hayat mı?

Bazı ayrılıklar sessiz olur. Ama izi uzun sürer. Aslı, sevildiğini sandığı bir ilişkiden, kendini eksik hissederek çıkmıştır. Kerem ise terk edilişin ardından duygularını içine gömmeyi öğrenmiştir. İkisi de başka başka yerlerden kırılmış, aynı yalnızlıkta durmuşlardır. Bir gün, kalabalığın içinde yolları kesişir. Bu bir tesadüf değildir. Ama bir mucize de değildir. Aslı ve Kerem, birbirlerini iyileştirmeye çalışmaz. Sadece kalırlar. Konuşurlar. Susarlar. Ve ilk kez, acının sevgiyle yan yana durabileceğini görürler. İki Yara Bir Yuva, aşkın her şeyi unutturduğu değil, güvenin her şeyi mümkün kıldığı bir hikâye. Çünkü bazen mutluluk, yaralar geçince değil… birlikte iyileşmeye cesaret edince başlar.

Kırık kalplerin çığlıkları bu şiirler