"GECE BENİM TAHTIM" dedi varis herkes sadece endişe dolu gözler ile bakıyorlardı. bilirlerdi ki tahtın sahibi yeraltını mahfetmeye gelmişti. Karanlık sokaklar tarafından büyütülmüştü. Ailesi mi bırakmıştı? yoksa bir başkasımı bilmiyordu. Genç varis karanlığı dost, gece yi yoldaş saymıştı. Bilmediği belkide bilmek istemiyeceği onlarca şey vardı. Bilirsiniz ki her insan aynı acı ile büyümez. Varis dünyalara bedel acılara, şiddete belkide işkenceye maruz kalmıştı. Sıra kimde miydi ondaydı. Variste Gece yi taht saymıştı artık yeraltına boyun eğmeyi bırakmıştı İnsanlar ona eğmeye başlamıştı Ve varis kendini dünya ya tanıtmıştı.

Albay yeniden konuştu. "Şimdiden uyarıyorum binbaşım, Alakuş ve Barbar için. Söz dinler gibi görünürler ancak emrinin tam tersini uygun bir şekilde yapmanın bir yolunu mutlaka bulurlar." Sırıttı binbaşı Kartal Turhal. Alakuş onu çok heyecanlandırmıştı. Kendisinin kadın versiyonu gibiydi. "Siz merak etmeyin komutanım. Ben haklarından gelmesini bilirim." Albay da güldü. "Eti senin kemiği benim o halde." ------ İlk dört bölüm düzenlendi.

Bir genç kız... Gerçek kimliği bir sır, maskesi ise kusursuz. Rusya`dan getirilen, ailesi tarafından tanınmayan, geçmişi karanlık bir kızın varlığını dolduruyor. Ezgi rolünde girdiği malikanede her adımı planlı. "Maske Düşerken", kimlik, ihanet ve hayatta kalma mücadelesinin karanlık bir hikayesi.

Bazı soylar silinmez, sadece kanla yeniden yazılır. Vedat Karahanlı, gücü korkuyla kuran bir baba. Tufan Karan ise bu korkunun içinde büyüyüp ona dönüşmemek için kendi adını bile silen bir oğul. Karahanlı soy adı bir miras değil; bir hüküm gibidir. Turan`ın "Karan" oluşu ise bir özgürlük değil, ertelenmiş bir savaşın adıdır. Çünkü bu ailede kimse gerçekten kaçamaz; sadece yön değiştirir. Ve bazen en büyük savaş, bir babayı yenmek değil...onun sana bıraktığı karanlığı susturmaktır. Ve bu ailede savaş, hiçbir zaman ölümle bitmez... çünkü asıl miras hayatta kalmaktır.