Bazı yollar önceden çizilmiştir; bazı karşılaşmalar, kayıplar ve tesadüfler… İnsan iradesiyle dirense de, hayatın sessiz gücü bir adım öndedir. Her düşüş, her sessiz özlem, ruhun büyümesini ve kalbin dirençle örülmesini getirir. Mukadderan, hayatın hem kaçınılmaz hem de büyüleyici yüzüdür; acıyla örülmüş ama umutla ışıldayan bir kaderin öyküsüdür...

Boşluk hissim geldiğinde kendimi kontrol altına almak ve bir nebze de olsa rahatlayıp bu hissi kabullenmek amacıyla edebi kaygı gütmeden anlık ne düşünüyorsam,neye üzülüyorsam,neye kaygılanmışsam ve neye sevinmiş ve pişman olmuşsam onları yazmak amacıyla bir şeyler oluşturmak istiyorum.Kendimi tekrarlayabilirim veya fazla dramatize edip abartadabilirim ya da kendimle de çelişebilirim.Ama daha çok kendi kendime konuşacağım.

Hayatımda kaç kez kurşunlarla dipdibe geldiğimi saymadım. Hep ne zaman öleceğimi, daha doğrusu şehit olacağımı görev başında dakikalarca bekledim. Ama hiç öyle bir şey olmadı. Ama bu olmayacak anlamına gelmiyordu. Bir gün birini gördüm. Onu gördükten sonra içimde nedense kelebekler uçuşmaya başladı. Ben kesin biriydim. Ondan etkilendiğimi, hoşlandığımı anlamıştım. Sonuçta bende insandım, ben de aşık olabilir, sevebilir, hoşlanabilirdim, değil mi? Beni hep görmesini istedim. Ama bilmediğim bir şey vardı. O kusurluydu. Ve bu onu sevmemi hiç bir şekilde engellemezdi.