Ulaş(ılmaz): Adı efsane, sesi ulaşılamaz. Efs(un)a: Yeter be! Sal artık beni! Sapık mısın nesin, geri zekâlı! Ulaş(ılmaz): Ya Efsaaa, niye öyle dedin? Kalbim kırıldı, diyorum; Pepelik yapmanın sırası değil şimdi. Efs(un)a: Ya Allah`ım! Çıldıracağım Rabb`im. Sana daha kaç kere söylemem gerekiyor? Adım `Efsa` değil, `Efsun`! Ulaş(ılmaz): Tamam, tamam anladım; Füsun. Adın `Füsun`. Efs(un)a: Lan yeter! Sus artık! Engelliyorum oğlum seni, yazma artık bana. Engelliyorum. Engellendin! Ulaş(ılmaz): Bu defa gerçekten `tamam`! Vallahi `tamam`. Engelleme, özür dilerim. Hatta kal Efsun! Bu kişiyi engellediniz, engeli kaldırmak için dokunun. *** {İçinde un ufak kırıntı şeklinde dahi olsa eğlence arayan ama her defasında belaya bulaşan o deli çocuklara...}