Denizler şahidimdir, ufuklar yalancım yeryüzü düşmanımdır, gökyüzü inancım. " "Derler ki kuğular, hayatları boyunca tek bir eş seçer. Onu bulana kadar göllerin üzerinde sabırla süzülürler. Bir eş bulduklarında, suyun kıyısında yuvalar kurarlar. Sessiz, zarif, sadık. Ve eğer o eş bir gün ölürse... Bir daha kimseyi seçmezler. Bazıları der ki, yalnızlığa alışırlar. Bazıları ise, kederlerinden yavaşça tükenirler." Peki gerçektem öyle mi? "Kuğu derler bana. Ama ben bir eş aramıyorum. İçimde yuva kurma arzusu yok. Sadakatle bağlanacağım bir liman da. Ben özgürlüğümü kaybettim. Ben, diplerdeki ümidimi, karanlığa saplanmış, diri diri gömülen umudumu arıyorum. Belkide narin naif ve kırılgan bir kuğu olmayı haketmiyordum. Ben benliğimi arama yolunda hırçın dalgaların koynunda okyanusun ortasında, belkide en dipte pervasızca dolaşan sert asi ve kuğu olmayı haketmeyecek kadar gaddardım.