"Seviyorum, deyip de umut verdikten sonra çekip gidenlerin arkasında bıraktıkları enkazlara..." KÜL VE KEHLE: "Bazı insanlar doğarken ölür, bazıları ise ölürken yaşamayı öğrenir." Sevda, bazen iliklenen bir kaban düğmesinde bazen de sessiz ama keskince dökülen bir gözyaşında saklıdır. Ama bu hikâyede sevda; hem katil hem de maktul... Ölüm, bazen toprağın altına girmek değil; yaşarken giyilen bembeyaz bir kefendir. Çünkü bu hikâyede kurtuluş celladına âşık olmakta değil; celladınla birlikte yanmayı göze almaktadır. *Herkesin hududu, çizdiği keskin ve bariz olan bir sınırı varken; onlar yaşamanın ne olduğunu anlayabilecek miydi?* ***** Kitabımın tüm hakları bana aittir. Çalınması veya kopyalanması durumunda gerekli işlemlerin yapılacağını belirtmek isterim.