Bazı duygular vardır… Söylenmez. Saklanır. Sustukça büyür. Doğan için bu sadece bir his değildi. Bu, kalbinde taşıdığı bir emanetti. Çocukluk arkadaşının evine her gidişinde, kendine verdiği sözü tekrar ediyordu: Bakmayacaktı. Hissetmeyecekti. Sevmeyecekti. Ama kalp… emre itaat etmezdi. Sümeyye… Naifliğiyle huzur veren, bakışlarıyla kalbi titreten bir isimdi onun için. Ve Doğan, en başından beri biliyordu: Bu sevda, yanlış zamanda doğru kişiye yakalanmaktı. Bir yanda sadakat, bir yanda susmayan bir kalp… Peki insan, en yakın dostunun emanetine âşık olursa… kalbini susturabilir mi? Yoksa bazı aşklar… sadece dualarda mı yaşanır?