Hep aynı söz öğretildi bize. "Merhametten maraz doğar." Ama kimse Maraz’a verilen o koşullu sevgiden bahsetmedi. Kimse, sevginin yarım kaldığında nasıl bir zehre dönüştüğünü anlatmadı. Ve kimse, merhametin yanlış ellerde nasıl bir lanete dönüşebileceğini söylemedi. Maraz.. Adını bir kusur gibi taşıdı yıllarca. Oysa içindeki karanlık, ona ait değildi. O karanlık, sevilmeyen yanlarının birikmiş yankısıydı. Maraz’ın da merhameti vardı. Ta ki o merhamet, en çok güvendikleri tarafından paramparça edilene kadar... "Süren başladı, Alageyik. Süren bittiğinde güneş senin için batıdan doğacak. Benim gücüm, senin kıyametin olacak. Ve işte o zaman kaybettiğini anlayacaksın." Çünkü bazen bir insanı canavar yapan şey..uğruna canını verdikleridir..