Bir gün okul koridorunda futbolcu Yiğit ile çarpışan güneş yere düştüğünde dolapların altında garip bir nesne bulur. Bu nesne insanları hasta eden bir yiyeceğin kabıdır ve neredeyse tüm türkiye bu çikolatayı yemiştir. Kabı incelerken üstlerine hastalanan insanların koştuklarını gören yiğit ve güneş bu macerada hayatta kalmaya çalışırken geçmişe gitmenin yolunu bulur

Yalanlar ve doğrular. Seçimler ve sonuçlar. Hayatlarımızın bu dört kelimeden oluşuyordu. Oluşmuştu. Geç kaldık. Ben, doğruyu söylerken inanmamıştı. O... O, ise bana yalan söylerken inanmıştım. Belki de yalanına inanmak istemedim. Kendimi kandırdım. Birbirimizi ölecek kadar çok severken böyle olmamız kimin suçuydu? Benim mi? Onun mu? Ya da her ikimizin? Beş yıl önce gittiğim bu şehirde geri dönerken tek amacım bana yapılanların hesabını sormaktı. Ölmek mi? Kalsın. Daha alacağımız intikam var. Yanımda artık kimse yokken daha güçlü olduğumu biliyordum. O mu? O, ölmenin ruhsal olarak nasıl bir his olduğunu bilmiyordu. Gösterecektim. Ben, Elis Kaya`ydım.