**Bazı insanlar kalplerini başkasına vermekten değil, bir kez daha kaybetmekten korkar.** Ben de onlardan biriydim. Hayat, bana bazı şeyleri yaşıtlarımdan çok daha önce öğretmişti. Güvenmenin bedelini, vedaların sessizliğini ve insanın en çok değer verdiği şeyleri bir gün kaybedebileceğini… Bu yüzden kalbimi kendime emanet etmiştim. Kimseye ait olmayan, kimsenin dokunmasına izin vermediğim bir kalp… Ta ki karşıma, bütün kurallarımı sessizce bozan biri çıkana kadar. Onun gelişi bir mucize gibi değildi. Daha çok, yıllardır kapalı duran bir kapının hiç fark ettirmeden aralanması gibiydi. İlk kez birinin yanında kaçmak istemediğimi fark ettiğimde korktum. Çünkü sevmek, benim için yalnızca birine bağlanmak değildi. Sevmek; yeniden kaybetme ihtimalini de göze almaktı. Şimdi önümde iki yol vardı: Kalbimi yıllardır olduğu gibi kendime emanet edip güvenli bir yalnızlığa dönmek… Ya da ilk kez, kalbimin bir başkasına açılmasına izin vermek. Çünkü bazen insanın en büyük savaşı, sevdiği kişiyle değil; **kendisini sevmekten alıkoyan geçmişiyle** olur.

Hoşçakal. Olacaklar sensiz olsun