Bir dünya, iki insan… Ve her seferinde birinin sol kanadı kırık. Bu, uçmayı öğrenenlerin değil, düşerken birbirine tutunanların hikâyesi...

Dünya sessizliğe bürünüp herkes kendi kabuğuna çekildiğinde başlar onların hikayesi. Gün ışığının sahteliğine sığınmak yerine, karanlığın dürüstlüğünde birbirinin yarasına bakarak büyüyen ruhların hikayesi... Bir zamanlar "biz" olmanın verdiği o sarsılmaz güven, şimdilerde yerini soğuk bir sessizliğe ve yankısız sorulara bırakınca yaşardı en kuvvetli darbeyi. Gündüz maskeler takılabilir, bakışlar yabancılaşabilir ama gece çöktüğünde gerçekler saklanamaz. Gece Kuşları için artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Bu gece, karanlıkta kaybolanları değil o karanlıkta birbirini yeniden bulmaya çalışan paramparça kalpleri okuyacağız. Gökyüzü bir kez kırıldı mı yıldızlar bile küsermiş peki ya ruhlar? Onlar yeniden aynı gökyüzünün altında birleşebilecek mi?