Bazı insanlar güçlü görünerek ayakta kalır. Bazıları ise kırılganlığını saklayarak. Aderin, herkesin “yaparsın” dediği bir adam. Başarılı, mantıklı, soğukkanlı… Ama bu parlak cephenin ardında, yavaş yavaş çöken bir kumdan kale var. Bir ihanet, birkaç sessiz gidiş, yılların biriktirdiği beklentiler ve terk edilmiş bir tutku… Aderin, güçlü olmanın bedelini ödeyen bir adam olarak kendi iç sesiyle yüzleşmek zorunda kalır. Kalemi eline aldığında, aslında kaçtığı değil; kendini kurtardığı gerçeğiyle karşılaşır. Bu hikâye, başarısızlığın utanç değil, cesaret olduğunu, zayıflığın bir son değil, başlangıç olduğunu, ve insanın en büyük gücünün kendi gerçeğini yazabilmesi olduğunu anlatıyor. Kumdan Kale, başkalarının inşa ettiği hayatlardan çıkıp kendi kırık kütüphanesini kuran bir adamın sessiz devrimidir. (Kumdan Kale, Aderin`in hikâyesinin ilk bölümüdür.)