● Bu hikâye nerede başlıyor ? ■" Bir adamın dağların sessizliğinde susmayı öğrenmesiyle, bir kadının denizin kollarında nefes almayı hatırlamasıyla…" ● Peki, onlar birbirini tanıyor mu ? ■ "Hayır, tanımıyorlar. Aynı gökyüzünün altında, farklı ufuklarda yaşıyorlar. Biri silah seslerine alışkın, diğeri dalga seslerine." ● Adam kim ? ■ “Dağlara sığınmış bir asker. Savaşmayı görev sanmış, durursa çökeceğini bilen biri. Sessizliği bir zırh gibi taşıyor.” ● Kadın kim ? ■ “Savaşmaktan yorulmuş, ama yenilmeyi reddeden bir kadın. Ayakta durmayı öğrenmiş, düşmeyi ise hiç unutmamış.” ● Bu bir aşk hikâyesi mi ? ■ Belki. Belki sadece iki yabancının aynı karanlıkta yan yana durma cesareti. Belki aşk, belki direnç… Belki ikisi de.” ● Onları ne bekliyor ? ■ “Geçmiş. Hiç susmayan bir geçmiş. Ve her adımda biraz daha ağırlaşan seçimler.” ● Sonu nasıl ? ■ “Sonu yok demek daha doğru olur. Çünkü bazı hikâyeler bitmez, sadece iz bırakır.” ● Bu hikâye okunur mu ? ■ “Eğer kusursuz kahramanlar arıyorsan, hayır. Ama karanlıkta kalan insanların nasıl ayakta durduğunu merak ediyorsan… bu hikâye seni yarım bırakmaz.”

Merhaba, Ben Asil. "Peki ya sen kimsin?" diye bana beni sorarsanız eğer ismimin yanına bir çok sıfat ekleyebilirim ama sizde takdir edersiniz ki sayıya ne kadar sıfır eklersek ekleyelim başında "bir"olmadan hiçbir anlamı yok! O yüzden bu soruya cevap olarak"Bir" derim. Birim derim,derimde, hayat öyle der mi? Orası işte biraz şüpheli. Hayat bu bir anda ikiye katlar güç verir verdiği gibide nötrler yok eder seni. Ve bir dakikasını bile almaz! İşte tamda öyle bir dönüm noktasındayım, Seher vakti gelen bir telefonla tüm hayatım değişti Birdim iki oldum o telefonun acı acı çalmasıyla nötr... Ben Asil bir gecede değişen hayatıma hoşgeldin...