Sıradan bir insan kesinlikle değildi ama sıradışı da değildi. Yaşadığı durumu anlayamayan Sakura’yı tehlikeli ve esrarengiz olaylar bekliyordu.

Gece yarısını çoktan geçmişti. Bedenim titriyordu ellerime baktığımda sonumun yaklaştığını anladım. Onsekiz yaşımdan yavaş yavaş yüz yirmi bir yaşına dönüyordum. Bir an önce en yakın Noctera meyve ağacını bulmam gerekiyordu. Ve oradaydı Noctera ağacı bütün ihtişamıyla oradaydı. Alt dallarında hiç meyve kalmamıştı sadece üst dalında üç adet kalmıştı tüm o dala uzandım ama nafileydi. Çok uzun yamandır noctera yemediğim için bedenim artık dayanamadı. Bedenim soğuk toprağa sert bir şekilde çarptı. Bütün yaşamım gözümün önümden geçerken dudaklarımda hissettiğim o tanıdık tat bilincimin kapanmasına sebep oldu.

Onun gibisini görmemiştim, bir Qsarinelinin gözleri kadar sarı hareleri vardı. Gözlerine gölge düşüren kuzguni saçları, bir Kweline kadar korkutucuydu. Karşısında dik durmak bile zordu. “Korkma…” dedi ardından uzunca bir süre yüzümü inceledi. O da söylediği şeye pek inanmıyor gibiydi. “Her neyse gel benimle” “Gelemem” dedim sonunda, karşı konulması güç biriydi. Sarı harelerinde bir kıvılcım ateşlendi, amber rengine bürünen gözleri beni baştan aşağı süzdü. “Ölmek mi istiyorsun? ” “Seninle gelmektense ölürüm” “O nedenmiş?” “Hainsin sen “ Bir adım atıp, bütün heybetiyle üzerime yürüdüğünde refleks olarak geriledim. Histerik bi kıkırdama duyuldu. Gözlerine bakacak cesareti kendimde bulamadım. “Aklını kullan küçük hanım senin benden farkın yok. Eğer gelmezsen sen de ölü bir hain olacaksın.” Öfke yüreğimde bir alev gibi harlandı, gözlerimi yüzüne diktim. Alaycı tebessümüyle dudakları yana kıvrıldı. Sert çehresinde absürt duran bir sırıtıştı bu “Peki o halde, hain haindir.” Dedi ve arkasını dönüp bütün heybetiyle benden uzaklaştı.