Gördüğüm her rüya, henüz yaşanmamış bir hatıraydı. Ve ben… o hatıraları değiştirmeye çalıştıkça, kendimden bir şeyler kaybediyordum. Başım yine zonkluyordu. Küçük bir müdahalenin bedeli bu kadardı belki, ama her seferinde biraz daha ağır geliyordu. Sanki rüyalar bana ait değildi de, ben onlara aittim. Koridorda yürürken gözlerim onu buldu. Mahir. Her zamanki gibi uzaktaydı. Her zamanki gibi… olması gerektiği yerde. Çünkü bazı insanlar, ne kadar yaklaşmak istesen de hayatına mesafe koyarak girer. Ve ben onun bana neden uzak durduğunu bilmiyordum… Ama bunu değiştirmeye çalışırsam ne olacağını çok iyi biliyordum.