2026 O kadar canı yanıyordu ki, artık onsuz nefes almayı unutmuş gibiydi. Göğsünün ortasında ne kadar derin nefes alırsa alsın dolmayan bir boşluk vardı. Ciğerlerine ulaşması gereken hava yolunu kaybediyor, her solukta biraz daha boğuluyordu. Nereye baksa onu görüyordu: Odasının duvarlarında, piyanonun tuşlarında, pencereye vuran yağmurda... Bütün dünya susmuş, geriye tek bir ses kalmıştı: "Neden beni terk ettin? " Duyduğu tek ses kendi sesiydi; oysa insanın kendi sesi bazen en acımasız düşmanı olurdu. Gözlerini kapattı. Ezberlediği o yüz, yıllar geçmesine rağmen zihninde ilk günkü kadar canlıydı. Kaşlarının arasındaki o çizgi, gülümserken yanağında açılan o derin gamzeler... Bir insan bir yüzü nasıl unutabilirdi ki? Omuzlarına çöken ağırlıkla piyano sandalyesinden kalktı. Yıllardır sığındığı piyanosuna baktı. Eskiden parmaklarını tuşlarda gezdirmek onu sakinleştirirdi; şimdi ise her nota kalbine batan bir bıçaktı. Bir tuşa bastı, nota odada yankılanıp sustu. Dudakları titredi: "Bana iyi gelmiyor..." Bir zamanlar en çok sevdiği şey, şimdi ona zehir olmuştu. Pencerenin önüne yürüdü. Gece, şehrin üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü. Camdaki yansımasına bakıp acıyla gülümsedi. "Hani kimseyi sevmeyecektik? " diye fısıldadı. "Bak bize... Ağlıyorum. Rabbim, bu acı ne zaman bitecek?" On yıl geçmişti ama o hâlâ aynı vedada, aynı gecedeydi. Ne sesini silebilmişti hafızasından ne de gamzelerini. Kaçmaya çalıştığı her yol yine ona çıkmıştı. Kendinden kaçmak için masadaki içki şişesine sarıldı. Bir zamanlar nefret ettiği bu meret, tek sığınağıydı artık. "Sen olsaydın beni kesin öldürürdün," diye fısıldadı şişeye bakarken. Her yudumda kendinden biraz daha tiksindi. Balkona çıkıp soğuk geceye bıraktı kendini. Saate baktı, gece ikiydi. Uyumak istemiyordu; gözlerini kapattığı an onu son kez gördüğü o ana dönüyordu çünkü. Geceye doğru baktı, dile getirmekten korktuğu o gerçeği gözlerinden akan yaşlarla beraber dile getirdi "O...o...ölmüş.."

Bl aşk hikayesi

"Beni yemek istiyordu." İstanbul`un ayazında bir taksi koltuğunda başlayan o kabus; zamanın durduğu, insanlığın ise silindiği andı. Sessizliğin çığlığa dönüştüğü "insan" kalmanın en büyük günah sayıldığı o uzun gün başlıyor. Ankara`da deniz yoktu, köprü yoktu. Ama artık kaçacak yer de yoktu. İnsan olarak kalmak için, insanlığını yitirmeye hazır mısın?" Dolunay

Violet, üniversiteden yeni mezun olan, yazdığı kitabı yükselişte; geleceği parlak bir roman yazarıdır. Dünyada ismi oldukça çok duyulan yönetmeni ve aynı zamanda da sevgilisi olan Saturn Patrisha`nın, kitabını bir dizi serisine çevirme fikrine "kıyak" adı altında emeklerinin ezilmemesi adına geçiştirdiği bir dönemde, yıllardır oyunculuk sektöründe olan ve kitabın başrolü için uygun görülen Lilith Myra ile karşı karşıya gelir. Ama kimsenin hesaba katmadığı, haberi bile olmadığı bir şey vardır... ... "O rolden ziyade, senin yazdığın kurgunun içinde olmak istiyorum. Kimse için değil, sadece bana tek kitaplık olmadığını kanıtla. Senin saklanarak yazdığın her cümleyi çoktan sobeledim. Sıra seni bulmakta." Eli yanağımı bulduğunda nazikçe okşadı. Sürtünerek omuzlarıma indirdiğinde, destek vermek için sıktı. "İyi akşamlar, yazar."

Bilinen her şey buzun altındaki bir yalandan ibaret. Günlük, karların ortasında donmuş cesetlerin yanında bulunmuştu. Sayfalarca süren bir korku, sistemin kalbine dair yasaklı çizimler ve yarım kalmış bir çığlık... Herkes onun öldüğünü düşündü. Oysa o, nefret ettiği düşmanın kollarında acı dolu bir dönüşümün tam ortasındaydı. Bir sanatçının fırçası, şimdi düşmanının ruhunu resmediyordu. Ancak buzun altındaki sırlar bununla da sınırlı değildi. Chae` nin zihninde yankılanan o ses yalnızca bir hükümdarın emri değil, ruhunun asla kabullenmeyeceği bir aitlikti. Bildiği her şeyin koca bir yalan olduğunu öğrenirken şimdi kime düşmandı? Onu kandıran sisteme mi yoksa mühürlendiği o karanlık tanrıya mı? İki mühür, iki esaret ve tek bir gerçek. Bildiğin her şeyi unut. Hasat vakti yaklaşıyor. Ve Lale şehri şimdi hiç olmadığı kadar tehlikeli. Dolunay