Bazı kuklalar iplerle hareket eder. Bazıları ise kendi kendine… Kasabanın yıllardır terk edilmiş kukla tiyatrosu, geceleri yeniden ışıklandırılmaya başladığında kimse bunun nedenini anlayamaz. Ta ki kaybolan insanların ardından aynı kuklanın her yerde görülmesine kadar. Merakına yenik düşen genç bir kız, tiyatronun kapısından içeri girdiğinde yıllardır saklanan bir sırrın ortasına düşer. İçerideki kuklalar yalnızca eski oyuncaklar değildir. Her birinin geçmişte yaşanmış korkunç bir olayla bağlantısı vardır. Ve gece yarısı olduğunda… kuklalar uyanır. Artık tiyatrodan çıkmak, içeri girmek kadar kolay değildir. Çünkü bu gece sahnede bir oyun oynanacak. Ve bu kez kuklaları oynatan kişi… görünürde değildir.

Mevsim Atay,İstanbul`a yeni atanmış bir cumhuriyet savcısıydı ve geçmişiyle ilgili gereksiz olarak gördüğü ne varsa gömüp yeni bir sayfa açmıştı ya da o öyle zannediyordu.Geçmişinden bir parça olan Utkan Saraçoğlu`yla tekrardan karşılaşana dek. Kimsenin öğrenmemesi gereken 3 gerçek vardı. Bu üç gerçeğin peşine düşen kişilerden birisi aydınlık birisi de sonu olmayan o korkunç karanlıktı. O 3 gerçek kimin elinde parlayacaktı? "...Mevsim dikkatli bir insandı. O kadar incelemeye rağmen o fotoğrafta göremediği bazı detaylar vardı. Birincisi Serap`ın parmağındaki mavi kamelya çiçeği yüzüğü. İkinci detay ise fotoğraftaki Serkan`ın gözlerinin birinin kahverengi birinin mavi olmasıydı. Bir diğeri de Serkan`ın boynundaki gümüş pusula kolyesiydi. Bunların üçünü Mevsim daha önce görmüştü. Göremediği tek şey albümdeki ultrason fotoğraflarında iki minik hücrenin olmasıydı. Yaşama tutunmaya çalışan iki minik mucize..."