Paris’in porselen kokulu serin havasından, İzmir’in ciğerleri kavuran yakıcı sıcağına uzanan bir kaçış... ya da belki de sert bir yüzleşme. "Bembeyaz olacaktım. Annem öyle istemişti. Bagajda beyaz güller ve bir ağlayan melek heykeliyle yola çıkarken sordum kendime: Gitmek mi daha zordu, yoksa kaldığın yerde yabancı olmak mı?" --açıklamayı ben değil arkadaşım yazdı (:

Nisan, ömrüne yalnızca iki ay kaldığını bilen bir kadındır.Bunu kimseye söylemez. Çünkü vedaların, söylenince daha erken geldiğini düşünür.Kerem, aşka kapılarını kapatmış bir adamdır. Hayatına girmesine izin verdiği hiçbir şeyin kalıcı olmayacağına inanır. Nisan’la karşılaştığında bunun da geçici olduğunu sanır. Ama bazı karşılaşmalar geçici değildir. Sadece kısadır. Nisan, Kerem’i severken zamanla yarıştığını bilir. Kerem ise Nisan’ı severken, kaybetmeyi hiç düşünmez. Birinin bildiği son, diğerinin bilmediği bir gerçektir. Nisan ölmeden önce, Kerem son kez gelir. Helallik alınır. Söylenmeyen cümleler kalır. Ve bir aşk, tamamlanmadan biter. Nisan’ın ölümünden sonra Kerem yaşamaya devam eder. Ama bir daha hiçbir kadını sevemez. Çünkü bazı aşklar biterken, insanın içindeki bütün başlangıçları da alıp götürür.