Lalin, 17 yaşında genç bir pastaneciydi. Babasının küçük pastanesinde büyümüş, çıraklıktan ustalığa doğru sessizce ilerlemişti. Okuldan sonra doğruca mutfağa girer, kremaların kıvamını, hamurun sabrını herkesten iyi bilirdi. Ama kimse onun ne kadar iyi olduğunu gerçekten bilmiyordu. Bir gün şehir genelinde düzenlenen büyük bir Genç Pastacılar Yarışması duyuruldu. Kazanan, ünlü bir şefle eğitim alma hakkı kazanacaktı. Pastanedeki herkes Lalin’in katılmasını istedi ama o tereddüt etti. Çünkü bu yarışma sadece tatlı yapmayı değil, baskı altında ayakta kalmayı gerektiriyordu. Yarışma günü geldiğinde Lalin, rengârenk tezgâhlar ve iddialı rakiplerle karşılaştı. Kimisi gösterişli pastalar yapıyor, kimisi jürinin gözüne girmek için risk alıyordu. Lalin ise babasından öğrendiği şeyi hatırladı: “Tatlı, yapanı anlatır.” Final turunda yarışmacılardan “hayatlarını anlatan bir pasta” istendi. Lalin, pastanesinde yıllardır yaptığı ama kimseye sunmadığı bir tarifi seçti. Gösterişsizdi ama dengeliydi. Her katmanı, yaşadığı bir anıyı temsil ediyordu. Sonuçlar açıklandığında salon sessizleşti. Lalin birinci olmadı. Ama jüri başkanı ona bakıp şunu söyledi: “Sen kazanmaktan çok daha zor bir şeyi başardın: Kimseden kopya çekmeden kendin oldun.” O gün Lalin bir ödül kazanmadı belki ama artık biliyordu: Bu, onun hikâyesinin sadece ilk turuydu.