Ali Fırat, nişanlısının dayatmasıyla hafta sonu için Eskişehir`e tatile gider. Aslıhan alışverişe takılırken Ali, sıkılıp yakınlardaki bir el sanatları atölyesine girer, Elif’in atölyesine. İçeridekilerin sessizliği, çamurun kokusu, Elif’in ellerindeki izler, onun için bir sığınak gibi gelir. Ve o anda hiçbir şeyin “rastlantı” olmadığını hissettiği ilk karşılaşmaları yaşanır.

“Bazen göz göze gelmek, kalbin konuşmasıdır. Ama mesafeler hep bir şeyleri eksik bırakır…” “Göz Gözeydik Ama Uzak”, bir bakışın bin kelimeye bedel olduğu, ama bir adımın hep eksik kaldığı bir hikâyeyi anlatıyor. Sessizce birbirini anlayan iki ruhun; kalabalığın içinde göz göze gelişini, ama bir türlü yan yana gelemeyişini… Bu kitap, söyleyemediklerimizle, susarak sevdiğimizle, içimizde tuttuğumuz duygularla yazıldı. Belki sen de birini uzaktan sevdin. Belki göz göze geldiniz ama… yollarınız hiç kesişmedi. O zaman bu kitap, tam senin hikâyen olabilir.

Kötüler iyiliği zayıflık olarak gördüğü için mi kötü olmuştu, yoksa iyilik denen şey gerçek olmadığı için mi? İyi okumalar.