Dört yıl… Bir kardeş için unutulamayacak kadar uzun, affedilemeyecek kadar sessiz bir süre. Buğu, yıllar sonra kardeşi Eren’le yeniden karşılaştığında bunun bir kavuşma değil, bir saklanış olduğunu bilir. Çünkü Eren’i gören her göz, onu tehlikeye bir adım daha yaklaştırmaktadır. Bu yüzden Buğu, kardeşini bir adamın gölgesine emanet eder. Onu dünyadan, düşmandan ve en çok da Baran’dan saklar. Ama saklamak, korumak anlamına gelmez. Baran tarafında alınan gardlar, kurulan savunmalar ve yaklaşan fırtına, Buğu’nun içindeki korkuyu her geçen gün büyütür. Sokaklarda yükselen kavgalar, bastırılamayan öfke ve kalabalıkların arasına karışan tehdit… Her şey, normal görünen bir hayatın altında pusuda bekleyen karanlığı haber verir. Futbol maçları bir kaçış gibi başlar. Kalabalık, ses, tezahürat… Ama bazı maçlar yalnızca skorla bitmez. Bir maçta Buğu, hem kardeşine hem de gerçeğe gerçek anlamda kavuşur. Ve o an anlar: Mutlu bir hayat bazen huzurlu değildir; sessiz, temkinli ve korkutucu olabilir. Çünkü bu hikâyede mutlu son vardır. Ama mutluluk bile arkasını kollayarak yaşar.