İkimiz de konuşmadık eğer ona sarılmış olmasaydım gittiğini düşünürdüm o kadar sessizdiki baykuş gibiydi. Başımı kaldırıp arkama baktım kahverengi enerjiye sahip evi göremeyince endişe ile iyice sarıldım "Ayağın yere değiyor mu ya boğulursak evler uzakta kalmış olmalı ben...." göremiyorum diyemedim çünkü biliyordum birçok kişiden daha iyi görebiliyordum sustum o ise boşta kalan diğer elini yavaşça saçıma değdirip "Sakin ol küçük köstebek her şey yolunda" demişti. Halbuki hiçbir şey yolunda değildi, kalbim göğsümü delecek gibi atıyordu ve ben onu durduramıyordum.