"Tek gelmişsin... Bu `senden korkmuyorum` imajı mı?" Kaşlarını kaldırarak soğuk bir tonda konuştu. "Öyleyse söyleyeyim: benimle görüşmek için cesaret değil, hesaplı bir korku gerekir birazda." Bu sözlerine dudaklarımı büzerek elimi montumun cebindeki sigara paketine yönelttim, "Korku benden alınalı çok oldu. Cesareti de senin sofrana bırakmaya gelmedim. Bir anlaşma konuşacağız!" Kaşlarının hayretle kavislendiğini hissettim. "Anlaşma mı? Sokaklarda büyüyen bir kız şimdi benim masamdan pay mı istiyor? Kusura bakma ama batmak gibi hevesim yok!" ---------------- Sokaklarda büyüyen Nisa Argan... Artık kaybetmek nedir bilmeyen bir güç haline gelmişti. Annesi vefat ettiğinde ayakta durmanın ne demek olduğunu anlamıştı. Peşinde, kim olduklarını bile bilmediği bir grup vardı ve her hareketi onların kaderini belirleyebilirdi. Aras Demircan... Şehrin kurallarını kendi koyan adam. Tehlike onun yanında sıradan bir kelime, korku ise onun işine yarayan bir araç. Bir anlaşma... Bir oyun...Ve kaybedecek zamanları yok. Her hamleleri, her sözleri, hem kendi hayatlarını hem de şehirdeki dengeleri değiştirecek.

Adam, dudaklarının kenarına yerleşen belirsiz bir tebessümle sordu: “Benimle oyun oynamaya var mısın?” Kadın, en ufak bir tereddüt göstermeden, kendinden emin bakışlarını onun gözlerine kilitledi. “Evet,” dedi sakin ama meydan okuyan bir tonla, “bu oyunu oynayalım.” Masanın üzerindeki mesafe bir anda anlamını yitirdi; elleri yavaşça uzandı ve tokalaşmak için birleşti. O an, sadece bir anlaşma değil, sessiz bir savaş da başlamıştı. Bu onların yan yana durdukları Ve kazanmak zorunda oldukları bir savaştı, Kadın elini çekmeden ekledi: “Ama bu oyunu oynarken bazı şartlarım var.” Adam, gözlerini kaçırmadan başını hafifçe salladı. Dudaklarından dökülen tek cümle, havayı daha da ağırlaştırdı: “Benim de.” İkisi de biliyordu; artık geri dönüş yoktu, zaten geri de dönmek istemiyorlardı geri dönmek için bir neden yoktu, Bu başlanan oyun, ya ikisinin zaferine ya da ikisinin de sonu olacaktı……