Bazı sokaklar, üzerinden kaç mevsim geçerse geçsin bıraktığınız gibi kalır. Ama bazı insanlar, o sokaklara geri döndüğünde artık bıraktığınız o "çocuk" değildir. Ahu Ela Demir, yıllar sonra mahallenin o tanıdık tozlu yollarına adım attığında, sadece bir bavul değil; yarım kalmış anılar ve o bal köpüğü saçlarına sinmiş yabancı şehirlerin kokusunu da getirmişti. Yeşil gözlerinde hem bir pişmanlık hem de "ben geldim" diyen o inatçı parıltı vardı. Ve mahallenin her sokağında gölgesi olan, her kapı eşiğinde sözü geçen adam: Ömer Asaf Aybarslan. O, bu mahallenin sadece abisi değil; her dükkanın, her yetimin, her sokağın koruyucu kalesiydi. Siyah saçlarının arasına gizlediği otoritesi ve keskin mavi gözleriyle, mahalleye giren her yabancıyı tartardı. Ama Ahu... Ahu yabancı değildi. O, Ömer’in kalbinde yıllar önce mühürlediği, korumaya yemin ettiği ama gidişiyle en çok kendini yaralayan o eski yaraydı. Şimdi Ahu Ela, o Yaseminli Eşik`ten içeri tekrar girerken; Ömer Asaf için sadece mahalleyi değil, kendi kurallarını da koruma vakti gelmişti. Çünkü aşk, en çok da "abi" dediğin adamın korumacı duvarlarına çarptığında can yakardı. Bu hikaye; sadece bir aşkın değil, bir aidiyetin, saklanan bakışların ve o aşılması en zor olan "eşiklerin" hikayesi. Yaseminlerin kokusu burnunuza geldiğinde, Ahu ve Ömer’in dünyasına ilk adımınızı atmış olacaksınız. Gönlünüzdeki eşikleri aşmanız dileğiyle... Gizemliyazar1