Poyraz Kasvet hiç bir zaman ağlamamıştı. Erkekler ya da adamlar ağlamaz diyenler yanılmıştı. O soğuk akşamda adam üşüdüğünün farkında değildi ve artık hep soğukta kalacağını bilmiyordu. O akşam bir hıçkırık kopmuş ve gerisi gerisince gelmişti. Birisi bağırıyordu, yalvarıyordu. O bu adamdan başkası değildi. Ne için ağlıyordu, ne için boşlukta kalmış gibi hissediyordu ? Bundan sonra her şey farklı olucaktı. Asıl olaylar bundan sonra başlayacaktı ve asıl değişen Poyraz Kasvet olucaktı. "Nefret etmiyorum, etmeyeceğim!" Diz çöktü ve yatakta onun önündeydi. Ellerini sevdiği kadının saçlarında gezdirdi. Dokunmaya kıyamadığı kadınına ilk defa dokunuyordu ve her yeri titriyordu. "N`olur.." Uzandı ve saçlarına öpücük kondurdu. Kadın hiç bir tepki vermedi. Adam onun tepki vermesini delicesine istiyordu. Adam kadının boynuna uzandı. Ufak öpücükler kondurdu. Bir an uzaklaştı ve nefes nefese, kısılmış sesi ile "İzin verme, nefret etmek istemiyorum." dedi ve öpmeye devam ederek, hiç hız kesmeden ve kadının karnına uzandı. "İzin verme n`olur!" dedi kısılan sesiyle ve kadının karnına gömdü yüzünü. Her bir öpücükte bir gözyaşı saklıydı ve artık saklayamıyordu. Bütün duyguları dışı vurulmuştu. Canı yanıyordu. "İzin verme!" durdu, öpemedi. Yumruk olan elleri kadının yanında ki çarşaflara ilk başta yavaş sonra hızlıca yumruk atmaya başladı. "Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır!" diye ilk başta kısık sonra haykırışlara dönüşen sesi ile ağlamaya ve çarşafa yumruklar savunmaya başladı. Dakikalar geçti, ellerinden sıcak bir sıvı yayılıyordu. "Nefret ediyorum, nefret ediyorum! Senden nefret ediyorum!" diye kadının karnına yüzü gömülüyken haykırdı. Saçlarının arasında birinin parmaklarını hissetti. Onları şefkatle okşuyordu. Adam rahatlamadı, aksine daha da nefret etti.

Yasmin Karataş, babasının katilini asla affetmeyecekti.Ta ki o katilin, kalbine yerleştiğini fark edene kadar. Baran Çaykaralı, gururuna gölge düşürmemek için silahına sarıldı.Ama hayat onu,en düşman olduğu kadının gözlerine hapsetti. Bu bir aşk değil Bu bir savaş Ve kalpler, en kanlı cephede çarpıyor.

yazcm yazcm yazcm

Kötü insan olunca basına gelecekler.

Bir küçük kızın unutamadığı hala etkisinde olduğu geçmişinin hayatına etkisi.

"Bu bir mecburiyet değildi. Ama adı konmamış bir kaderdi." Arslan Alkan için hayat; kontrol, sadakat ve suskunluktan ibaretti. Berfin’i kaçıran Bora, aile içinde büyük bir fırtına koparırken Helin’in kaderi de değişti. Kendi kararlarıyla değil, sevdiklerini korumak adına evlendiler. Ama Arslan hiçbir zaman bu evliliği bir mecburiyet olarak görmedi. Helin’e dokunmadan sevdi. Yaklaşmadan bekledi. Ta ki Helin’in gözlerindeki yangına, sessizliğinde yankılanan haykırışa tutulana kadar. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece. Bu; sabırla, utangaçlıkla, çarpışmalarla, sitemle ve tebessümle yoğrulmuş bir "biz" olma hikâyesi.

Lavinya, abisinin hanzade`lerin sevilen gelinlerini kaza sonucu öldürdüğü için lavinya`nın başı belaya girer.. Argo kelimeler olabilir

Herşey fransadan karsa ailemi görmeye gelmemle basladı

Bu kitapta bir ilkokul çocuğunun hayatı geçiyor

ÜALDKCKCKDOSKSLXLCMCKDKS

Türkiye’de büyüyüp ailesinin zoruyla okula gönderilip eğitim aldırılıyor çocuklar futbol okullarına gitmek isterken ailesi izin vermeyip gelecekte belkide çocuk futbolcu olabilecek ama ailesi bunun önüne geçip engel oluyor Türk çocuklarının hayal kırıklarını anlatan bir hikaye

Eski tarihlerde geçen bu hikayede, Fransız Kralı`nın gizli kızı olan prenses, güvenliği için Sultan Yıldırım`a emanet edilir, ancak dikkatsizlik sonucu yüzünde derin bir yara izi kalır. Osmanlı`dan Mısır`a sürgüne gönderilen prenses, zamanla güçlü, acımasız bir kadın olarak büyür. Yıllar sonra Fransa`ya dönüş yolculuğunda, Sultan Yıldırım`ın oğlu Şehzade Alpagut ile karşılaşır ve aralarında sert bir çekişme başlar. İntikam ve nefretle başlayan bu ilişki, iki zıt karakterin aşk ve savaş dolu bir serüvene adım atmasına yol açar. Geçmişin gölgesinde şekillenen ruh, nefretten doğan bir güce dönüşür.

🎭 Konu: Güçlü bir aşiretin reisi olan Azmi Ağa’nın oğlu Baran, yurtdışından üniversite eğitimi sonrası Mardin’e döner. Ancak ailesi onun, çocukken sözlendiği Zeynep ile evlenmesini ister. Baran’ın gönlü ise İstanbul’dan gelen özgür ruhlu bir gazeteci olan Eliftedir. Zeynep, töreye boyun eğmiş bir “kuma” olmaya razı olmuştur. Ancak Elif bu düzeni yıkmaya kararlıdır. Aşk, ihanet, töre, intikam, tutku ve kan birbirine karışır.

aşk devran döndürür mü

😘 Sizi çok seviyorum.

Arkadaşlar merhaba ben ilk kez kitap yazıyorum ama nereden başlamalıyım bilmiyorum o yüzden size sormak istedim

Okumayın!!! Lütfen Öylesine

Poyraz Kasvet hiç bir zaman ağlamamıştı. Erkekler ya da adamlar ağlamaz diyenler yanılmıştı. O soğuk akşamda adam üşüdüğünün farkında değildi ve artık hep soğukta kalacağını bilmiyordu. O akşam bir hıçkırık kopmuş ve gerisi gerisince gelmişti. Birisi bağırıyordu, yalvarıyordu. O bu adamdan başkası değildi. Ne için ağlıyordu, ne için boşlukta kalmış gibi hissediyordu ? Bundan sonra her şey farklı olucaktı. Asıl olaylar bundan sonra başlayacaktı ve asıl değişen Poyraz Kasvet olucaktı. "Nefret etmiyorum, etmeyeceğim!" Diz çöktü ve yatakta onun önündeydi. Ellerini sevdiği kadının saçlarında gezdirdi. Dokunmaya kıyamadığı kadınına ilk defa dokunuyordu ve her yeri titriyordu. "N`olur.." Uzandı ve saçlarına öpücük kondurdu. Kadın hiç bir tepki vermedi. Adam onun tepki vermesini delicesine istiyordu. Adam kadının boynuna uzandı. Ufak öpücükler kondurdu. Bir an uzaklaştı ve nefes nefese, kısılmış sesi ile "İzin verme, nefret etmek istemiyorum." dedi ve öpmeye devam ederek, hiç hız kesmeden ve kadının karnına uzandı. "İzin verme n`olur!" dedi kısılan sesiyle ve kadının karnına gömdü yüzünü. Her bir öpücükte bir gözyaşı saklıydı ve artık saklayamıyordu. Bütün duyguları dışı vurulmuştu. Canı yanıyordu. "İzin verme!" durdu, öpemedi. Yumruk olan elleri kadının yanında ki çarşaflara ilk başta yavaş sonra hızlıca yumruk atmaya başladı. "Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır!" diye ilk başta kısık sonra haykırışlara dönüşen sesi ile ağlamaya ve çarşafa yumruklar savunmaya başladı. Dakikalar geçti, ellerinden sıcak bir sıvı yayılıyordu. "Nefret ediyorum, nefret ediyorum! Senden nefret ediyorum!" diye kadının karnına yüzü gömülüyken haykırdı. Saçlarının arasında birinin parmaklarını hissetti. Onları şefkatle okşuyordu. Adam rahatlamadı, aksine daha da nefret etti.