“Ben adını bile bilmediğim bir kadına aşıkmışım!”

Bilinç altında yaralar olan bir kız yanlış zamanda doğru kişiyi buluyor ve zaman doğruya dönüyor.

​"Bir erkek, aynı anda bir çok kadına ait olabilir. Vücut olarak..." "Peki bir kadın?" "Sadece bir erkeğe." ​Üç yıl önce bir sabah babasının tek bir emriyle arkadaşlarına veda bile edemeden Kanada`nın dondurucu pusuya terk edilen Leyla Alacahan... Geri döndüğünde artık hiçbir şeyi umursamayan o eski küçük kız değildi. Ama kaçtığı cehennem, onu okyanusun ötesinde, NATO ve CIA`in kanlı yüzü olan saplantılı nişanlısı Mert`le yakalamıştı. ​Tam her şeyin bittiği, benzinle birlikte umutların da tükendiği o karlı dağ yolunda, önünü kesen arabadan tanıdık bir gölge yükseldi: Siyahlar içinde bir baron; acımasız, narsist ve mülkiyetçi: Emir Soykan. ​Kaan`ın ruhuna kazıdığı geçmişin travmalarıyla yanan Emir, kontrol edemediği tek şeyi, o camgöbeği gözleri Mert`in kucağına bırakmamaya yeminliydi. Dışarıda kar fırtınası dağ evini döverken, içeride kuralları sadece Emir Soykan koyacaktı. Ve onun lügatında tek bir emir vardı: ​"Kucağımda."

Denizin üstünde sessizlik vardı ama o sessizlik, fırtınadan önceki türdendi. Beril Arya Karaaslan, bir zamanlar “ev” dediği yerin aslında en büyük tuzak olduğunu çok geç öğrenmişti. Annesinin ölümünün ardında kalan sırlar, yıllar boyunca kapalı kalması gereken bir kapıyı aralamış o kapının ardında ise kanla yazılmış bir gerçek bekliyordu. Ve o gerçek, en çok güvenmesi gereken adamın ellerinden çıkmıştı. Babasının adı sadece bir adamı değil, bir gölgeyi temsil ediyordu: korkunun ta kendisini. Beril öğrendiğinde artık geri dönüş yoktu. Çünkü bazı gerçekler insanı özgür bırakma aksine önür boyu hapis eder Ve sonra o an geldi “Öğrenmemeliydin,” dedi adam Bir an sonra metalin sesi duyuldu. O gece denize düşen sadece bir beden değildi bir hayat bir güven bir isim ve bir masumiyet de suyun karanlığına karıştı. Ama bazı insanlar yaşar yaşadığı zorluklar ve ya yaşadığı ihanetler karşsında yaşar Ve geri döndüğünde, artık aynı kişi olmaz Beril Arya Karaaslan hayatta kalmıştı. Ama artık hayatta kalmak onun amacı değildi. Amacı vardı: unutmak değil… unutturmaktı. Yıllar geçti. Eğitimler, karanlık bağlantılar, sessiz planlar ve sonunda tek bir kimlik: düşmanına en yakın kişi. Karan Atlas Karahan’ın yanında çalışan en güvenilir isim. Ama kimse şunu bilmiyordu: En büyük ihanet, bazen en yakında duran kalpte saklıydı. Onun avukatı onun sonu olucaktı Ve şimdi sadece iki gün vardı Ya yaşayıp öldüricek Ya da ölüp yaşattırıcak

Bu deniz ve kumsalın kayıp hikayesidir

Aynı topraklarda doğmuş iki yabancıydılar. Biri, gücün ve bürokrasinin zirvesindeki bir ailenin göz bebeği; diğeri ise şehrin karanlık sokaklarına diz çöktüren, adı fısıltıyla anılan bir yeraltı lideri.

Bay Skandal olarak bilinen Victor Parker ve Katherine Bennett’in anlaşmalı evliliği. (Kişi, kurum, kuruluş ve olaylar hayal ürünüdür. Küfür, argo, cinsellik içerir.)

Karadeniz. Dalgalar kayaları döverken, rüzgar kemiğe işliyordu. Burada narin olamazdın. Yaşatmazdı bu şehir seni. Ya sert olacaksın bu dalgalar gibi ya da kırılacak kadar narin olmayacaksın. İşte tam orada, o kıyıda çatlak bir taş arasında bir çiçek açmıştı. Mimoza. Sarı. Küçük. Tüy gibi. Bir dokunuşta kapanan yaprakları, hassas ve kırılgan. Ama yanılmayacaksın. Çünkü kırılganlık zayıflık değildir. Mimoza Karadeniz`in tuzuna, soğuğuna rağmen açar. Çünkü kokusu sessizdir ama dağılır. Çünkü dikenleri yoktur ama yaklaşanı yakar. Karadeniz aldığını yutar, boğar. Mimoza ise o boğuşmanın ortasında sarı bir leke bırakır. Unutturmaz. ``Bak, burada bile hayat oldu`` der. Güneş Kızılhan. Bir mimoza çiçeği kadar kırılgan, o kayalıklar arasında açacak kadar güçlü bir kadın. Karadeniz`e rağmen hayat dolu. Ama hassas, kapalı bir yaprak. Karadeniz, Kuzey Aslan Alazlı. Hırçın dalgaların sahibi, sert kaya adam. Karadeniz`in yıkımını ve sertliğini verdiği adam. Karadeniz`in acımadığına hiç acımayan bir adam. Doğduğu gün hayata küsen bir adam. Sert rüzgarların çarptığı taşlar arasında kalan o sarı tüy gibi çiçek hayatta kalmaya çalışıyordu. O sert rüzgar ise olduğundan daha sert vurmaya devam ediyordu. Mimoza bir narin çiçek. Karadeniz bir yıkım aslan. MİMOZA- SERİ1: YIKIM`A HOŞGELDİNİZ. BURADAN SONRASI BİR TUFAN BİR YIKIM. ------------------------- TÜM HAKLARI SAKLIDIR. BU İSİMDE TEK KİTAPTIR. Ç(ALINTI) KONUSUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILIR.

Umursamaz, işkolik ve küçük bir ailede büyüyen Derin, aslında büyük ve sevgi dolu bir aileye ait olduğunu öğrenir "Ne demek benim bir ikizim var!?"

Bunu bir diziden esinlenerek yapılmıştır.

"Bazı erkekler kuralları yıkar, bazıları ise kuralların ta kendisidir; onun hayatına girmek, sonu baştan belli olan mükemmel bir günaha gözü kapalı yürümek demekti." Alparslan, sevilmeye hiç layık olmayan bir adamdı. Frezya, dünya üzerinde sevmeyi en iyi bilen kadındı. Kaderin çarkları siyahı beyaz ile yıkamak için aynı yönde milyonlarca yıl dönüp durdu. Erkek, kadını hiçbir zaman tam anlamıyla hak etmedi... "Dünyadaki tüm kadınlar onun bir gülüşüyle diz çökeceğini sanırken, o aslında kendi inşa ettiği kusursuz ve yasak krallığın tek hükümdarıydı. Belki de tüm kadınlar sadece bunun için dizinin dibindeydi."

Hafızasını kaybeden Umay Valeria Varden ve onu ilgi çekici bulan Karan Korden ile nefretten aşka...

geçmişin yükünden kurtulmaya çalışan hayatını yoluna koymaya çalışan melek ve sırlarla büyümüş Barlas.(hayır tesadüfler asla saçma değil)

Ne yani bu bey adam beyefendi benim babam mı!

​"İki hırçın nehir aynı denize dökülüyorsa, aralarındaki dağların hiçbir hükmü kalmaz."

Birini sevmek hiçbir zaman hata degildir. Bunun neresi yanlış ki?

Ares Valerius...

"Herkesin sadece baktığı bir dünyada, birbirini görmekti onların hikayesi..."

Pirthaaaaaamabxkajxks

Üç kişinin hayatı

ananaja lalsndk

"Bir insan ne zaman korkutucu olur biliyor musun?"dedi usulca. Biraz umursamaz, biraz da meraklı bir bakış attım ona. Gerçeği söylemek gerekirse çok umurumda değildi. Yine de onun bu heyecanlı halini garip bulmuştum. "Bilmiyorum." dedim kısaca. Sesim bıkkın çıkmıştı. "Gülmek için can attığı halde ağlamayı seçtiği zaman... Çok korkutucu..." İçimden kendime sitem ediyordum. Neden herkesin "deli" diye seslendiği birinden normal bir şey bekliyordum ki...

Kim dayanabilirdi annesiz bir hayata kim hem okuyup hem kardeşine bakabilir ve onuda okutabilirdi tüm bunlara rağmen ayakta durabilirdi . Ben ayaktaydım tüm bunlara rağmen o pislik babam olsa da ben ne yapsam yaranamasamda dayanıyordum ben bunlara nasıl dayanabiliyorum Annem bana her ne olursa olsun ayakta durmamı öğretmişti ama artık ben tüm bunlara dayanmak istemiyorum yoruldum yıkılmak istiyorum…

Sabah namazı ile başlayan günler, kandille biten geceler... ve pencerenin önünde ilmek ilmek işlenen dikişler. Elinde bir iğnesi, ipi ve kumaşıyla Müjgan, hayatı için çabalayan Müjgan. Dışarıda eski İstanbul`un ayak sesleri. Evlerin önünde sohbet edenler, seyyar satıcılar, hal hatır soran insanlar. Hepsinin ortasında ise kendi yağında kavrulmaya çalışan üç kişilik bir aile.

Mutsuz mutlularin akıl hastanesi