Ben aslı 12. Sınfım ve yavru tavşanım pamuku çok seviyorum tabi babam tarafından sevilmiyorum peki k çarptığım kişi Türkiye patronu Atalay yıldırım mıydı

Barda bardağımı tazelerken, hemen yanımda bir gölge belirdi. Kokusu, kulübün o ucuz parfüm kokusunu bastıracak kadar keskin ve erkeksiydi. Ona bakmadım ama varlığını her hücremde hissettim. "Bu kadar hızlı içersen, gecenin geri kalanını hatırlamayabilirsin," dedi bir ses. Derin, boğuk ve güven verici ama bir o kadar da tehlikeli bir ses. Kadehimi havaya kaldırdım, hala ona bakmadan gülümsedim. "Zaten amacım da bu," dedim. "Hatırlamamak. Hiçbir şeyi." Gözlerimi yan profilindeki o keskin hatlara çevirdiğimde, bu gecenin planladığımdan çok daha karmaşık geçeceğini henüz bilmiyordum. O an için sadece bir yabancıydı. Benim acımı dindirecek, beni bu enkazın altından çekip çıkaracak ya da beni o enkazın içine daha derine gömecek bir yabancı...

Vera sıradan bir üniversite öğrencisi olduğunu düşünüyordu. Ta ki geceleri gördüğü taş koridorlar, zihninde yankılanan fısıltılar ve defterine istemsizce çizdiği semboller hayatını parçalamaya başlayana kadar. Yüzyıllardır varlığı kanıtlanamayan, haritalarda yeri bulunamayan ve hakkında konuşan insanların kaybolduğu söylenen gizemli bir tapınak... Ama Vera`nın görmeye başladığı şeyler bir tesadüf değildir. Çünkü eski yazıtlara göre kapıyı yalnızca "çağrılanlar" görebilir. Gerçek ile kâbus arasındaki sınır silinirken Vera kendini; sırlarla dolu bir araştırmanın, kayıp insanların ve geçmişten gelen karanlık bir gücün tam ortasında bulur. Ve bazı insanlar onu korumaya çalışırken... Bazıları kapı açıldığında Vera`yı geri alamayacaklarını çoktan biliyordur. Çünkü Astra Veyl`de unutulan hiçbir şey gerçekten kaybolmaz. •geçmişi keşfetmek cesaret ister. Ama asıl cesaret, kim olduğunu hatırlamaktır.

"Yaşıtlarımın eli boya olurken benim elim annemin kanı oldu" ~Anton~ "Benim doğuşum babamı öldürdü..." ~Asena~ Benzer hayatlar farklı insanlar...

Elif duru Yalın`ın dünyası göründüğü kadar masum değildir.Lise hayatı, enerjik ve yetenekli Elif Duru için hem eğlenceli hem de karmaşık. Yanında her zaman koruyucu abisi Baran Yalın vardır; ona rehberlik eder, sınırlarını belirler ve her durumda yanında durur. Ama Elif’in kalbinde bir başka his daha vardır: okul arkadaşı Aras’a karşı duyduğu, kendisi bile tam anlamıyla çözemedikleri bir çekim.Okulda başlayan arkadaşlıklar, küçük kıskançlıklar ve rekabet, evde yaşanan sürprizler ve duygusal anlarla birleşir. Elif, duygularını çözmeye çalışırken hem abisi Baran’ın koruyucu varlığını hem de Aras’ın etkisini hisseder. Kimi zaman gülümser, kimi zaman kalbi hızla atar; her sayfa onu hem düşündürür hem de içine çeker.

Annesini doğduğu gün kaybeden bir kız ve en sevdiği şarkı kızın adı olan bir adam🩷🤍🌹

Gerçek mi sevgin Gerçek olamayacak kadar 🌼 0546..: Merhabalar gulüm Siz: Selam, kimsiniz? 0546..: Ne önemi var Siz:... PARDON 0546..: Ee ne haber ne yapıyorsun Siz: Bir sapıkla mesajlaşıyorum 0546..: Ayıp oluyor ama. Daha sizin hakkınızda bildiğim şeyleri duymadınız. Mesela telefon kılıfınızın renginin yeşil olduğunu ayrıca birazdan önünüze bakmazsanız yere çakılacağınızı söylemek isterim. Artık bana sapık diyebilirsiniz 🤗

Kitabın ismini ve kapağını değiştirdim Haberiniz olsun Hacker bir kadın ve asker olan bir adamın nasıl bir hikayesi olacağını merak ediyorsanız buyrun sizi bu kitaba davet ediyorum Unutma! Konusu sadece bunlardan ibaret değil.

Arkadaşlar merhaba.Bu benim ilk kurgum lütfen bir şans verin. Benim en sevdiğim kurgu aile kurguları bu yüzden ben de bir aile kurgusu yazmaya karar verdim. Bir şans verirseniz çok mutlu olurummm 😍🙏🌸

Gerçek ailem kurgusudur

Adam öldürme suçundan 1 yıldır hapiste yatan Burhan Kutlu. Bir gün yan koşusuna kadın bir suçlu girerse ne olur? Peki ya onların ortak bir geçmişin altında yatan ve ikisininde ortak tanıdığı biri var olursa ne olur? Onların bu haksız suçlarından doğan intikam kurbanları...duvarların arasında filizlenen bir aşk hikayesi... ⛓️ Hücreye gün ışığı değil, sadece sesler girerdi. Ayak sesleri, demir kapıların gıcırtısı, her gün metal tabaklarda gelen o yemekler, sesler...

Eskiden düşman olan iki aşiret arasındaki aşk

Diyarbakır`da bir gece, en büyük ağalardan birinin evinden bir kız kaçar. Bu kaçış, yalnızca iki insanın değil, bir kasabanın kaderini de yerinden oynatır. Sabah olduğunda kapılar kapanır, bakışlar sertleşir ve herkes aynı sorunun cevabını arar: Bu leke nasıl temizlenecektir ? Töre, suskunluğu sevmez. Kaçışın ardından arayış başlar; sokaklar, yollar, tanıdık evler izlenir. Arananlar kadar arayanlar da sınanır. Çünkü bu topraklarda kardeşlik, aşkla; ağalık ise merhametle sınanmaz. Meclisin gölgesinde, kanın mı yoksa daha ağır bir bedelin mi konuşulacağına karar verilmesi gerekir. Bu hikâyede görünmeyen bir akıl vardır. Adı fısıltılarda dolaşır, yüzü ortaya çıkmaz. Kaçışın yönünü belirleyen de, kaderin iplerini sessizce çeken de odur. Onun varlığı, hükmü daha karmaşık, vicdanı daha yaralı kılar. İki aile, tek bir gecenin bedelini taşımak zorunda kalır. Aşk susturulur, kadınlar kaderin ortasında bırakılır, erkekler geri dönüşü olmayan kararlarla yüzleşir. Kimse masum değildir; çünkü töre, suçlu aramaz, yalnızca denge ister. HÜKÜM, kaçmanın cesaret sayılmadığı, affın zayıflık kabul edildiği bir coğrafyada; kan, suskunluk ve mecburiyet arasında sıkışan hayatları anlatır. Bazı hikâyelerde ölüm kurtuluştur, asıl ceza ise yaşamaya devam etmektir.

“Yüreğime Dokun Gerisini Ben Taşırım” Giriş İçinde hep iyilik taşıyan bir yürek. Kırılgan ama güçlü, sessiz ama derin. Kendi acısını gizleyip başkalarının yarasını saran... Eksik kalan yanını tamamlamaya değil, bir başkasının yüreğine ışık olmaya çalışan. Belki de hayat, bazı insanları iyileşmek için değil, başkalarına iyileşmeyi öğretmek için yaratır. Sızım da öyleydi... Her bakışında bir hikâye, her sessizliğinde bir dua saklıydı. Dokunduğu kalplerde iz bırakırdı. Ne gösterişli ne de gürültülüydü sevgisi. Ama bir kere değdi mi, yakar, kavurur, sonra o yüreği bir daha asla eskisi gibi bırakmazdı. Bu hikâye onun gibi olanlar için... Kırılgan, ama sevmekten hiç vazgeçmeyenler için.

isimlerle beraber her şeyi okduğu gibi aktarıyorum. sansür anonim hiçbiri yok. ergenlik dozajınızı fulleyin.

Yıllar önce annesi tarafından gerçek ailesinden koparılan Umay annesinin ölümüyle ona bırakılan günlüğü okur. Aslında babasının ingilterede küçük bir kasabada çiftliği olan Ural Soytaç olduğunu öğrenir. Gerçeği babası sandığı Nuh Kaştan saklamak ister. Kızının yakmaya çalıştığı günlüğü gören Nuh günlüğü kızından kurtarıp okur. Gerçeği öğrendikten sonra Umay’a babalık yapmak istemez. Ural Soytaç’la görüşüp kızını almasını ister.

Beş Kişilik Dünya, geç kalınan sabahların, zil sesine koşulan koridorların, arka sırada edilen fısıltıların ve “birlikteyken her şey daha kolay” diyen beş kafadarın hikâyesi. Melo’nun bitmeyen uykusu, Zeynep’in anne modu, Fatih’in çapkın halleri, Burak’ın bitmez şakaları ve Serkan’ın aklı başında tavırları… Bir araya geldiklerinde ortaya çıkan şey sadece arkadaşlık değil; tam anlamıyla küçük, gürültülü ve çok eğlenceli bir dünya. Lise son sınıf demek sınav stresi, karışık duygular ve “biz bundan sonra ne olacağız?” sorusu demek. Ama bu beşli için her şey biraz daha kahkaha, biraz daha samimiyet ve bolca anı demek. Bu kitap; dostluk, gençlik ve lise hayatının en gerçek, en eğlenceli hâlini anlatıyor. Okurken kendini arka sırada onlarla gülerken bulacaksın. Çünkü bazı dünyalar büyüktür… Ama en güzelleri beş kişiliktir. 💫

Soğuk. Sanki dışarda hiç güneş yokmuş, yaz mevsimi gelmemiş , kışlar bahara dönmemiş gibi soğuk. Belkide benim içim soğuk bundandır bu kadar çok üşümem . Bir insan nasıl ısınır ? Sıcak evlerde oturan her insanın içi sıcacık mıdır? Sevgi . İnsanı ısıtan yegane şeydir . Ve ben galiba ömrüm boyunca ısınamamaktan korkuyorum .

Bazı aşklar vardır… Başlamaması gerekir. Asena ve Boran iki düşman ailenin çocuklarıydı. Birbirlerinden nefret etmeleri gerekiyordu. Ama kader onları aynı yola sürükledi. Boran’ın tek amacı intikamdı. Asena ise ailesini korumaktan başka bir şey düşünmüyordu. Fakat gerçekler ortaya çıktığında iki tarafın da bildiği her şey yalan olacaktı. Çünkü bazı gerçekler vardır… Ortaya çıktığında sadece kalpleri değil hayatları da parçalar. Ve bazı aşklar vardır… Bize yasak olan.

Bir kız çocuğuydu daha o. O gece öyle bir titriyordu ki titremelerini kontrol altına almaya çalışmıyordu çünkü başaramayacağını kendiside biliyordu. Titremesi korkudan mı yoksa soğuktan mı bilemiyordu. Bedeni çok titriyordu. Gözleri yaşlarla doldu. O gece babası tarafından sokağa atılıp kendini o evin sığıntı olduğunu söylemesi ona acı verdirtmedi. Çünkü sığıntının ne anlama geldiğini henüz bilmiyordu. Gözlerinden çenesine çizgi halinde ki yol ve yolun sonunda bitmek bilmeyen gözyaşı damlası damlıyordu. Onun korkusu kendisi için değil; tüm gece annesine bir şey olacaklarını düşünürkendi. İçeride ki sesler ne diniyordu ne de susuyordu. Ve istemeyerek de olsa gözleri kapandı ve karanlığa o gün hapsoldu.

Neden bir insanı sürekli düşünürüz onun huyuna yada görünüşüne kapıldığımızı düşündüğümüz için mi yoksa ona ait olduğumuzu bildiğimiz için mi …

Yavuz hiç sevmediği kütüphaneye o gün proje ödevi için gidecekti. Tabi hayatının aşkıyla orada tanışacağını bilmeden.

Baskıcı ailesine rağmen gittiği okulda zorbalandığı çocuğa aşık olan kızın hikayesi bu maceraya sizleri de davet ediyoruz

Ortaokul arkadaşı olan İsoyla beraber yaşadıkları, ve yaşayacakları...

Bazı sözler unutulur… Bazıları ise yıllar geçse bile kalpte iz bırakır. 5 Mayıs 2013’te Konya’nın küçük bir mahallesinde başlayan masum bir çocukluk oyunu, dört çocuğun hayatını sonsuza kadar değiştirecekti. Eylül, Rüzgar, İclal ve Emre… Bir zamanlar aynı hayalleri paylaşan bu dört çocuk, aileleri arasındaki büyük düşmanlığın ortasında kalır. Bir çocukluk sözüyle birbirine bağlanan Eylül ve Rüzgar, yıllar sonra tamamen farklı insanlara dönüşür. Eylül hâlâ geçmişe tutunurken… Rüzgar sadece intikamı hatırlamaktadır. Aralarındaki aşk, düşmanlığın gölgesinde ayakta kalabilecek mi? Yoksa geçmişin bıraktığı izler, her şeyi geri dönülmez şekilde değiştirecek mi?