Başka bir diyarın kasvetli ,vampirlerin soğukluğu, perilerin tatlı sıcaklığı...

Ufak çaplı bir Bl

Annesini ve babasını on yaşındayken kaybeden Sarah`ın yaşam mücadelesi Henüz on yaşında olmasına rağmen Sarah`ın kardeşi Nova ile birlikte zalim Kyana`dan kaçması ve birlikte yaşama tutunmaya çalışmaları Şimdi ise Sarah yirmi yaşında ve kardeşi ile krallıktan çok uzakta mutlu bir şekilde yaşamakta ŞİMDİLİK

Henüz on yaşındayken annesi ve babasını Kyana`nın zalimliklerinden dolayı kaybeden Sarah bunu öğrenince kardeşi Nova ile birlikte Kyana`dan uzaklaştılar.Kardeşiyle birlikte çok zorlu bir on yıl geçiren Sarah şimdi yirmi yaşındadır ve kardeşinin başına gelenler yüzünden hayatını yek bir yalanın üztüne kurdu. Peki bu yalan neydi ve Sarah bu yalan ile başa çıkabilecek miydi?

Bazı kapılar yalnızca açılmaz… Seni seçer. Eflal, sıradan bir müze ziyaretinde eski bir vazoya dokunduğunda bunun sadece tarihî bir eser olduğunu sanmıştı. Ta ki dünya bir anlığına sessizliğe gömülene kadar. Işık kırıldı. Zaman durdu. Ve Eflal kayboldu. Gözlerini açtığında artık kendi dünyasında değildi. Valthera’daydı. Ama uyandığı yer bir sokak, bir orman ya da bir tapınak değildi… Bir kralın yatağıydı. Sarayın sessizliği ağırdı. Herkes onun kim olduğunu merak ediyordu. Çünkü görünüşü… bir efsaneyi hatırlatıyordu. Aynı gözler. Aynı saç rengi. Ama aynı kişi değildi. Valthera’nın kayıp prensesi yıllar önce ortadan kaybolmuştu ve kimse onun geri döneceğine inanmıyordu. Yine de Eflal’a bakarken bazıları bir ihtimali düşünmeden edemiyordu. Ya efsaneler yanılmıyorsa? Ya da… yanlış kişiye bakıyorlarsa? Eflal hiçbir şey hatırlamıyordu. Ne bu dünyayı, ne de neden burada olduğunu. Ama bazı soruların cevabı hatırlanmaz… Bulunur.

Whispera`nın tarihi yeniden yazılıyordu. Asırlardır saklanan lanet sonunda fırsatını bulmuş ve saklandığı karanlık dehlizlerden gün ışığına çıkmıştı. Gökle yer arasındaki dengeyi koruyan Lamia takım yıldızı düşmüş ,denge bozulmuştu. Savaş başlamak üzereydi... Ya lanet bütün evreni ele geçirecek perilerin ve insanların sonu olacaktı; yada melez veliaht bulunup evrenin kurtuluşu olacaktı. Artık güneş bile eskisi gibi parlamıyor , çiçekler yapraklarını teker teker döküyordu. Halk gücünü kaybediyor , periler bitkin düşüyordu. Whispera`nın renkleri soluyordu... Whispera`nın sihiri yok oluyordu... Whispera ruhunu yitiyordu... Sakinliği ve düzendeki başarısıyla tanınan Thistlewood kasabası bile  büyük karmaşalara ev sahipliği yapmaya başlamıştı. Halk bu gidişattan tedirgin oluyor ve daha da saldırgan hale geliyordu. Ama bu karmaşadaki en önemli etken kötü güçlerin halkı ele geçirmesi ve onların ruhlarına sızmasıydı. Artık herkes garip davranmaya başlamış , içlerindeki iyiliği unutmuş , benliklerini yitirmişti. Kendini bu kötülükten korumaya çalışanlar bile başarılı olamıyor ; lanet, bir bataklık gibi herkesi ve her şeyi içine çekiyordu . Çırpınan daha çok batıyordu. Fakat bir kişi vardı ki o ne benliğini yitirmiş ne de iyiliği unutmuştu. Lanet ona dokunamamıştı. Kendini sağlam tek kişi olarak halkını korumaya çalışmakla sorumlu tutmuştu . O komşularını koruyacak , arkadaşlarını savunacak , evreni kurtuluşa erdirecekti. Bu kadar güçlü bir lanetle tek başına ne kadar savaşırdı bilmiyordu ancak bildiği bir şey vardı o da kanının son damlasını akıp toprağa karışana kadar evreni için çabalayacaktı. Halkı onu bekliyordu. Orman onu çağıyordu. Derinlerden şu ses geliyordu : " Uyanış başladı."