“Bu hafta yaşanan üçüncü kaybolma vakasıyla günü açıyoruz sayın seyirciler. Son zamanlarda artan kaybolma vakaları ekipleri harekete geçirdi. Kamuoyu tedirgin şekilde açıklama bekliyor.” Burası Ateş Devleti. Bu haberler de son birkaç aydır gündemimizde olan kaybolmalar. İnsanlar aniden ortadan kayboluyordu ve hiçbir şekilde ortaya çıkmıyordu. Yıl 2039. 2027’ de yaşanan 3. Dünya Savaşı tam 4 yıl sürdü ve her ülke her millet alabilecekleri en büyük zararı aldı. O kadar az insan kaldı ki bu insanların toplamı iki ülke bile etmezdi. Bu yüzden savaşın ardından Ateş Devleti bir karar yayınladı. Bu karara göre savaştan sağ kalan tüm insanlar Ateş Devleti’ nin adı altında, dünyanın çok küçük bir adasında yaşamaya başladı. Diğer yerler o kadar kötü durumdaydı ki yaşanılabilecek en iyi yer burasıydı. Bu adanın önceden bir ismi var mıydı bilmiyorum. Şu an herkes için ‘Ateş Adası’. Savaş herkeste hasarlar bırakmıştı. En büyük hasar da unutmaktı. Herkesin hafızasının bir kısmında eksiklikler vardı. Tam olarak nedeni bilinmiyor. Yasak olmasına rağmen kullanılan biyolojik silahların bir yan etkisi olabileceği konuşuluyor fakat bu konuda yetkililerin yaptığı bir açıklama yok. Kimsenin hafızasındaki boşluklar sebebiyle bir sorunu yok. Çünkü hafızanın gelmesi demek savaşa dair anıların gelmesi demekti ve bunu eminim ki kimse istemiyordu. Tam olarak ne zaman hafızamızın hasar aldığını da bilmiyoruz. Savaşın başında mı yoksa sonunda mı? Tek bildiğimiz bir savaş olmuştu ve yaşanılacak tek yer olan Ateş Adası’nda 8 yıldır yaşadığımızdı. Burada herkes yeni devletine çalışır, yani Ateş Devleti’ ne. Özel sektör yoktur. Her iş devletindir. Her sorumluluk ve kontrol devlete aittir. Maaşlar değişken olmakla birlikte çok fark barındırmaz. Çok az kişi kaldığımız için herkes birbirini tanır. Bu adada yaklaşık olarak on bin kişi kalıyor. Adanın dışında görevli yaklaşık bin kişiye yakın çalışan vardır. Savaştan sağ kurtulan yalnızca on bir bin kişi… Ben Işık Doğrusöz. 1+1 evinde, diğer çoğu kişi gibi yalnız yaşayan, devletin bir binasında arşiv sorumlusu, 27 yaşında genç bir kızım. Bir ailem vardı fakat savaşta ne olduğunu bilemediğim için aileme de ne olduğu da bilemiyorum. Savaşa dair hatırlamak istediğim tek şeyde buydu sanırım. Tüm radyolardan ve televizyonlardan yayınlanan haberler son birkaç aydır aynıydı. Bu haberle birlikte yaşanılan 36. Kaybolma vakası. Buradaki çoğu kişi birbirini tanır ve iyi anlaşır. Bu kaybolma vakaları ise insanların birbirine olan güvenini sarsmıştı. Herkesin aklında bulunan fakat kimsenin dillendiremediği bir gerçek var ‘Aramızdan birileri sandığımız kadar masum değil.’.