Sınır, sadece bir hat değildir. Bazen insanın içinde başlar. Ilgar, görevle yaşayan bir askerdir. Emirle yürür, sessizlikle ayakta kalır. Bir tim, bir sınır ve geri dönülmesi mümkün olmayan bir görev… Sınırda Kalan, görevle vicdan arasında sıkışan askerlerin ve savaşın ortasında değişen insanların hikâyesi.

Gözlerim yanıyor, içim acıyor. Haykırmak çığlıklar atmak istiyorum. Evren, sırtımdaki o ağır yükmüş gibi. Bu zamana kadar yaşadığım hiçbir gerçek beni bu denli sarsmadı. Eskiden her ne kadar canım acısa da toparlamamı sağlayacak bir babam vardı arkamda. Şimdi ise o yanımda olmadan benim ruhum parçalara ayrılıyordu. • Yemyeşil harelerinin etrafını kırmızı damarlar sarmıştı. Öldüklerinin düşüncesi bile kalbini delip geçerken, öldüklerini duymak saf acının ta kendisi değil miydi? • Acıyı iliklerine kadar hisseden bir ablaydım ben. Hepsinin bebekliğini bilirken, öldüklerini duymak nasıl ağır gelmezdi? Nasıl acıyı durdurabilirdim? Böyle bir gerçek beni, bir daha ayağa kalkabilmekten bile alıkoyardı. İçimde biriken bu yoğun dert beni nasıl çileden çıkarmazdı? İnkar ediyordum. Her şeyi kabullenebilecek benliğim bu gerçeği inkar etmeyi seçiyordu. Onlara zarar gelmesi düşüncesi bile ödümü koparırken, şimdi bana öldüklerini rahatça söyleyebilen bir soysuzun sesini duyuyordum. • Dünyayı ayağa kaldır dese, düşünmeden yapardım bunu. Onun tek bir sözüne bakıyordu yapabileceğim her şey. Kollarımda inkar ederek, haykırıyordu ve ben acısını dindiremeyeceğimi çok iyi biliyordum. Haykırışları boğazını aşındırıyordu. Sesi tüm evi inletiyodu. Gözyaşlarını silmiyor, aksine akmalarına izin veriyordu. Her haykırışı aklımda yer ediyordu. Son kez boğazından acı koca bir haykırış firar etti. Sekiz koca haykırış, her tonuyla aklıma kazılmıştı. İlki titrek ve sessizdi. Anılarındaki o acı serzenişti. İkincisi acı ve öfkenin en yoğun haliydi. Yoğun bir ağıttı. Üçüncüsü yine titrek ama yüksekti. Dördüncüsü öfke dolu ve uzun bir çığlığın ta kendisiydi. Beşincisi hıçkırının engellediği kesik bir haykırıştı. Altıncısı inkar ediyordu her şeyi. Yedincisi göz yaşlarının kesilmesini sağlayan o ayaklanmaydı. Sekizinci ve son çığlığı, tehdit dolu ölüm habercisiydi. Gözlerindeki intikam etrafa sıçrayan alev parçalarıydı. Derin derin nefes aldı ve daha fazla gözyaşı dökmek yerine ayağa kalktı. Islak göz altlarını sildi. "Mutlu musun?" dedi. "Gardımı indirmemi söylemiştin ya. Mutlu musun?" O ağlarken mutlu olacağımı mı düşünüyordu? Hayır, benim içim parçalanıyordu. Bu söylediklerine cevap vermek yerine ayağa kalkıp sıkıca sardım onu. Kokusundan ayrılmak istemiyordum ama onu kollarımdan ayırarak "Şimdi söyle. Emrine amade bir ordun var arkanda. Ne istersen? Dünayayı ayağa kaldırırım senin için." O haykırışlar, şerefsizlerin saklandığı her inin yıkımına sebep olacaktı. • Kurutacağım. Soyunu, neslini, kanını, tüm varlığını bu dünyadan sileceğim. Acının ne demek olduğunu ona misliyle tattıracağım. Belasını isteyen, şerefini satmış bu haysiyetsize yaşayabileceği en korkunç vahşeti yaşatacağım. Ne olursa olsun ona acımayacağım. Vicdansızlara acıma duygusunu yitirmiş biriyken, bu kansız şerefsize acıyacak değildim. Onun derisini yakarken ona acımıyacaktım. • Yanan bu iyi bedenleri toprak elbet kabul eder. Fakat toprağa girmeden, daha ölmeden önce içleri çürümüş soysuz bedenleri toprak nasıl kabul eder? Viran olan bu kent toprakları, onlar, o soysuzları nasıl kabul eder? • İntikam. Saf iyi niyetlerden arınmış intikam. O söylenenler yalan olsa da her bir gelecek neferi için. Çocuklarının geleceğini düşünen, küçücük bebeğini arkasında bırakmak zorunda kalan, sancağının gururu olan, annesinin gözlerindeki yaşı silemeyen, kendinden önce vatan diyen, yârdan önce Ya Rab diyen, vatanın sağlığı olan o şehitler için İNTİKAM.

Şafak vakti verilen bir emir... Geri dönüşü olmayan bir görev... Ve gölgelerle oynayan bir tim...

bir asker ve bir ihanet

🌿🪖 Ailesi ayrı olan ve yıllardır annesinde kalan Doğa’nın, doktorluk için ilk defa göreceği asker babasının ve abisinin yanına Rize’ye taşınması ile hayatını tamamen değiştirecek JÖH komutanı ile karşılaşması… “Çay elinden öteye gidelum mi yali yali?” ~🌿🪖

Hayat, arkadaşı Gizemin abisine aşık olmuştur ama hislerinin farkında değildir. Onlara yaptığı ziyaretlerde fotoğraflarda gördüğü adama aşık olmuştur. Bir gün ansızın Gizemin telefonunu karıştırarak abisinin numarasını alır ve olaylar başlar. Hayat: Fotoğraflardan daha yakışıklı bir beymişsiniz. Fotoğraflar aldatıcı derlerdi de inanmazdım. Polat Alemdarım: Telefonumda kayıtlı değilsin. Kimsin ve beni nereden tanıyorsun? Ayrıca benim fotoğraflarım bir yabancıyı alakadar edemez o kadar. Şimdi kimliğini açık etmek ister misin yoksa ben mesleki yöntemlerimi kullanarak seni bulayım mı? Hayat: Kimliğimi açıklamak zorunda mıyım? Sana zararı olamayacak masum biriyim sadece. Etrafında bile dolanamıyorum. Bırak da birazcık olsun senle konuşayım. Hevesimi alayım. Polat Alemdarım: Kızım beni dellendirme. Sabah sabah başıma nerden çıktın ya?

Ülgen Kor ARSLAN "`Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm Ölümsüzlüğü tattık, bize ne yapsın ölüm.` demiş Erdem Beyazıt. İşin sonunda varsa şehadet şerbeti, seve seve içeriz komutanım. Ben ve timim her türlü vazifeye hazırız." Albayın gözlerindeki parıltı içindeki gurur duygusunu haykırıyordu. "Var olun evlat, var olun." (Bu kitap hiç bir kurum ve kuruluşla bağlı olmayıp tamamen hayal ürünüdür. İçerisinde rahatsız edici unsurlar barındırır. +16 yaş için uygundur.)

Terör örğütlerinin ismini duyunca korkudan kaçtığı Kurmay yüzbaşı UMAY TOMRİS TÜRKOĞLU namıdeğer FIRTINA tabi onun fırtına olduğunu bilen sadece üstleriydi diğerleri öğrense bile ölüyordu buda fırtınanın özelliğiydi işte girdiği yerde adeta fırtana çıkarırdı Umay Tomris TÜRKOĞLU bu yolculukta sadece gerçek ailesini değil aşkıda bulucaktı ama bu süreç zorlayıcı olucaktı her zaman olduğu gibi ...

Bazı sürprizlerin bedeli, beklediğinden çok daha ağır olur. Ahu, çiçeği burnunda bir öğretmen olarak hayallerindeki atamayı almıştı. İstikameti; abisinin, kahramanının görev yaptığı o zorlu şehirdi. Hasretin bitmesine saatler kala, abisi Üsteğmen Yavuz`a hayatının sürprizini yapmak için sessizce yola çıktı. Ancak kız kardeşine ulaşamayınca dünyası başına yıkılan Yavuz Üsteğmen, Ahu’nun şehre geldiğini öğrendiğinde tüm timini heyecandan seferber eder. Şehrin meydanında büyük bir kavuşma planlanırken, Ateş Timi komutanlarının canından çok sevdiği bu gizemli misafiri beklemektedir.o sırada Ahu’nun çantasında taşıdığı öğretmenlik hayalleri, Hakkari’nin sert rüzgarıyla buluşmak üzeredir. ​

Sadece bana baktı ve arkasını döndü, o an bileğimdeki prangalara baktım. Hafifçe gülümsedim ve en sevdiğim, en çok dinlediğim şarkıyı bu sefer bağırarak söyledim; "Biz vatan çiçeğini Kanımızla sulardık. Tomurcuklar açtıkça Halay çeker oynardık. Horon teper oynardık." Kıpırdamadan başını arkaya çevirecek şekilde bana baktı yüzünü buruşturdu. "Prangaya vurulduk. Hücrelere konulduk. Bunlar yetmezmiş gibi Cellatlara sunulduk. Sehpalara sunulduk." Bu sefer tam olarak bana döndü ve sırıttı,ama şarkıyı bitireceğime emindi. "İhanetin bağrına Hançer olup saplandık. En sonunda mükâfat Yiğitlikle suçlandık. Faşistlikle suçlandık." Bi adım yaklaştı beni korkutmak için ,korktum da ama devam ettim. "Çarmıhlara gerildik. Ceryanlara verildik. Bizi "öldü" sanmayın! Bir öldük, Bin dirildik..." Bitirince bi adım daha yaklaştı, ve yüzüme tükürdü ardından yüzünü yeniden buruşturak "Belki bir öleceksiniz, ama asla bin dirilmenize izin vermeyecez." Bu sefer bağırdı. " Farkındasın demi sen bi gazeteci parçasısın sadece bu ve seni unutacaklar!" Arkasını dönüp çıktı. Biraz duvara baktım ve yine bir gerçekle yüzleştim, ben kimim ki? Kim benim peşime düşsün ki, ben bi yetimim ben bi öksüzüm. Gözlerim yavaş yavaş kapanıyodu, yeniden...

Savaşın ortasında bir kız. Göğe yazılan tek gerçek: Vazgeçmemek.

Unutmayın vanilyanın kokusu sıkmadıkça çıkmaz.

Ülkemizde yeni yeni oluşum gösteren, büyük ve tehlikeli terör örgütü olan Karanlık Hilal ile Yüzbaşı Aras Demir bir savaşa girer. Bu savaşta Candaş`ı olan Yüzbaşı Ali Kılıç ile irtibatı kesilir. Aylarca aramasına rağmen ne ölüsünü ne de ondan bir iz bulur. Karanlık Hilal terör örgütü ile girdiği büyük bir savaşın içerisinde olan Yüzbaşı Aras Demir, İntikam-Aşk-Görev üçgeninin tam ortasında kalır. Çıktığı sınır ötesi bir görevde yaralanan Aras, götürüldüğü hastanede o gece nöbette olan Doktor Elif Karaca tarafından acil olarak ameliyata alınır. Doktor Elif, ilk başlarda Aras`a karşı ön yargılı olsa da geçmişteki yaşamış olduğu travmaları Aras ile iyileştirir.

“Fısıltılar, en sessiz anlarda duyulur.Hayatın görünmeyen köşelerinde saklı duygular, beklenmedik karşılaşmalar ve kalbin sessiz çarpıntıları.. Cumhuriyet Savcısı ve Fısıltı Timi`nin birlikte yürüttüğü o görev. “O halde…” dedi, sesi bu sefer daha ciddi çıktı. “Hazır mısın?” “Hazırım,” dedim.

Çok spoiler vermek istemiyorum o yüzden yazmıyorum.

Üniforma giyildiğinde geride bırakılan sadece ev değildir. Sevdikler, hayaller ve korkular da cephede kalır. Bu kitap, vatan uğruna susmayı öğrenen askerlerin iç dünyasına açılan bir kapı.

Biz Şafak Timi Geldiğimiz bu yolda Vatan için savaşmaya Ant içtik

Aşklarım merhabaa!! Umarım seveceğiniz bir kurgu olur🫶🏻🫶🏻 Yorumlarınız ve oylarınız benim için çok önemli unutmayın!! kitapla alakalı fikirlerinizi yazınn

Diğerini silemedim ama şuan devam etmeyeceğim. Çünkü çok karıştı ciddilisini yazacağım.

Geçmişinde işkence görmüş bir kadın yüzbaşı ve onu kurtaran gizli bir kahraman...

Asker ve doktor ilişkisi

Beni takip etmeyi unutma

Ben ailesine aykırı olan o kız , ben sırf ailesine aykırı davranışlardan dolayı cezalandırılmış olan o kız, ben ailesine laf getirmiş olan o kız,ben ailesine sırf laf getirdi diye tam 1 yıl 8 ay boyunca cezalandırılan o kız, ben haksızlığa uğramış ama sesimi duyurmayım diye sessizlikle cezalandırılmış o kız, ben varlık içinde olan ama şuan sadece bir odayla yalnızlığa mahkum edilmiş, ailesi tarafından dinlenmemiş ama cezalandırılmış o kızım ben ailesi tarafından akıl hastanesine yatırılmış, geçirdiğim krizler sonucu ailem tarafından deli teşhisi konulmuş ve paranın verdiği güçle bu hastaneye kapatılmış ve sesimin kesilmesi sağlanmış o kız Lily Blaze buydum. Blaze kanından olan ama o soyadına leke getirdiği için sonuçlarna katlanan Lily’dim.

Asker olan kızın esir düşmesi ve kızın tim tarafından bulunması ve devamında olanlar...

Hayat bizi nerden nereye götürür bilmeyiz. Almanyada başlayan hayat bizi türkiyeye kendi toprağımıza geri çağırır ve orda başlar aslında hayatımız köklerimize geri dönmek Kendi Sınırlarımızı zorlamak Herşey bi aile düğününle başladı.. o kömür gözleri.. Bi hata.. Neler değiştirdi hayatımda neler.. Ilk hikayem hoşunuza gider umarım 🌹