Açelyanın yıllar sonra tekrardan şovelyesini bulması ve başına gelenler karşısında onunla nasıl bunları atlatacağı, önemli olansa affetmeyi öğrenecek olması. "𝘈𝘧𝘧𝘦𝘥𝘪𝘭𝘦𝘣𝘪𝘭𝘦𝘤𝘦𝘬 𝘴̧𝘦𝘺𝘪 𝘢𝘧𝘦𝘵𝘮𝘦𝘬𝘵𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘤̧𝘰𝘬 𝘢𝘧𝘧𝘦𝘥𝘪𝘭𝘮𝘦𝘺𝘦𝘤𝘦𝘬 𝘰𝘭𝘢𝘯ı 𝘢𝘧𝘧𝘦𝘵𝘮𝘦𝘬 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘻𝘰𝘳𝘥𝘶𝘳. " 𝙍𝘼𝙉𝘼 𝙆𝙄̇𝙍𝘼𝙔

Şimdilik açıklama yok

Yazar : Zeyna Özcan ÖN SÖZ "Bazı fırça darbeleri sadece boyadan ibaret değildir; bazıları bir ruhun, henüz tanışmadığı bir kadere fısıltısıdır. Ben hayatımı renklerin üzerine kurdum. Tuvalime düşen her leke, özgürlüğümün ve tek başıma tırnaklarımla kazıyarak inşa ettiğim dünyamın bir parçasıydı. Ama o gece... O gece her şey değişti. Zihnimin en derin kıvrımlarında, rüyalarımın puslu perdesinin ardında bir figür belirdi. Ne yüzünü görebiliyordum ne de adını biliyordum. Sadece oradaydı. Önce saçlarının gölgesi düştü tuvalime, sonra ruhuma hapsolan o derin bakışlar... Yarım kalmış bir senfoni gibi, her gece bir parçasını daha çaldım rüyalarımdan. Ona bir isim verdim: `Rüya Gibi`. Hiç kimsenin bilmediği, sadece benim gecelerime misafir olan bu adamın, bir gün bir sergi salonunda, gerçekliğin soğuk ve disiplinli yüzüyle karşıma çıkacağını nereden bilebilirdim? Onun dünyası sabahın beşindeki o sert antrenmanlar, demir gibi bir disiplin ve vatan nöbetiyken; benim dünyam renklerin kaosu ve gece yarılarının melankolisiydi. O rüyadaki adamdı; ben ise o rüyayı gerçeğe boyayan kadın. Sahi, siz hiç rüyanızdaki adamla kendi serginizde tanıştınız mı?"