[Texting Yarı] Can sıkıntısına yazılmış bir kurgudur.

Onlar çocukken birbirlerinin sırlarını bilen iki candı. Ama hayat, onları ayrı yollara savurdu. Yıllar sonra geri döndüklerinde ise her şey değişmişti. Biri ailesinin gölgesinde yetişmiş, güçlü bir kadın olmuştu. Diğeri, hayatının ağırlığını sırtında taşımayı öğrenmiş bir adam. Karşılaştıklarında geçmiş, suskun kalpleriyle birlikte yeniden alevlendi fakat hiçbir şey göründüğü kadar basit değildi. Çünkü bu hikayede aşk, yalnızca kalpte değil; adaletin, savaşın ve kaderin tam ortasında sınanacaktı. Ve bazen... Sevmek, savaşmaktan daha zor bir tercihti. Çünkü bu hikayede aşk yalnızca kalpte değil, savaşta da kazanılır.

İki yaralı asker, iki yaralı genç ve iki yaralı çocuk.. Büyük sırlar ve büyük vazgeçişler, fedakarlıklar.. Peki sizce aşk her şeyi affeder mi, her şeyi tüm soru işaretleri ve sırlarla kabul eder mi?

GÖREVİNİ YERİNE GETİRİRKEN NERDEN BİLEBİLİRDİKİ BİR KEHRİBAR GÖZLÜYE VURULACAĞINI? ATEŞİN AŞKI YETECEK MİYDİ? KAVUŞMALARINA

Hepimiz yanan gür bir ateşten geriye kalan , acılarla boğuşan kişilerdik .

Bir askerin askerlik hayatı boyunca yaşadığı zorluklar, evlilik hayatı ve daha nice dertlerinin kaleme dökülmesi sonucu oluşmuş bir kitap

Şafak, yavaşça doğarken, yemyeşil Karadeniz ovaları, o mistik ışıkla canlanıyordu. Güneşin ilk ışıkları, denizin uzağındaki dağların eteklerinden süzüldü, tıpkı yavaşça uyanan bir köy gibi. Aralarda, çam ağaçlarının arasından, sabahın ilk serinliğiyle rüzgar esiyor, köyün sessizliğini daha da derinleştiriyordu. Odanın içinde, Genç kadının sesinden, eski bir ninniye karışan her kelime, Karadeniz`in huzurunu taşır gibiydi. Kadın, bebeğinin başını okşarken, gözlerinde tarifsiz bir hüzünle baktı. Yavaşça, doğayla bütünleşen ninnisini dudaklarından döküyordu: "Çamlıbel`den çıktım yayan Dayan ey dizlerim dayan Kardaş atlı bacı yayan Nenni nenni, nenni nenni" Sözler, bir zamanlar geçmişin huzurunu taşıyan bir melodiydi. Ancak simdi bu ninni, genç kadının acılarını tarif etme biçimiydi. Kadın her kelimeyi yavaşça, sanki dünyanın yükünü taşıyarak söylüyordu. O esnada, dışarıdan, köyün sessiz uğultusunda kaybolan adımlarla, ağır ayak sesleri duyulmaya başladı. Yavaşça, ama kararlı şekilde, kapıdan bir siluet yaklaşmaya başlamıştı. Kadının yüreği sıkıştı. O anı biliyordu; her şey değişecekti. Elinin altındaki sıcacık tenden uzaklaşacaktı, kokusuna hasret kalacaktı.

vatan için verilen her karar bir sevdadan daha güçlüdür

timin gözde komutanı karaca bozok

Kaçırılan aşçıyı kurtarma operasyonu ve yeni gelen yüzbaşı

25 yıl çok geç değil miydi ? Bir evladının karıştırıldığını 25 yıl sonra öğrenmek kolay mıydı ? Bu iki taraf içinde kolay değildi . Bir tarafta hayatını düzene sokmaya çalışan 25 yaşındaki kıdemli üsteğmen Elfin Karayel , bir tarafta da yaşadığı acılarla ayakta kalan Akıcı ailesi ... İki tarafta birbirine alışabilir miydi ?

yarım kalan ne varsa tamamlanmak üzere bir şekilde bir araya gelmek zorundadırlar

Küçük yaşta kadın olan Ünzile , daha 14 yaşında ondan yaşça büyük olan bir adamla evlenmek zorunda kalan bir Ünzile ... Daha küçük yaşta gebe kalıp sırf düşük yaptı diye 3 gün işgence ye maruz kalan Ünzile ...Kaderini nasıl degiştiricek?... Ona yazılan kadere mahkûmu kalacak yoksa imkansızlıkları silip kaderini kendisimi yazacak?

Bir doktorun acilde gece nöbetindeyken yaralanıp gelen askerle başlayan aşkları

25 yaşındaki Yüzbaşı Polat Soykan gittiği bir görevde gerçek ailesi ile karşılaşır

Her bitiş bir başlangıçtır.

Bir filmden alıntıdır.

Asker kurgusudur içinde aşk vardır

İlk deneme kitabım teşekkür ederim

Neden hep geç kalınır doğrulara neden hep geç kalınır doğru insanlara ve neden hep geç kalırız hayatımızı yaşamaya

Denemek için yazıyorum beğenirseniz belirtebilirsiniz

Eskiden çok yakın olan Berat ve Bersu, beklenmeyen durumlardan ötürü ayrı düşmüşlerdir. Ne kadar çabalasalarda birbirlerini unutamamış imkansızlığa karşı koymaya çalışmışlardır. Bir gün görevde karşılaşmışlardır imkansız aşkın iki ucunda bekleyen iki insan, ve iki kader.

Üsteğmen bir kadın ve ona anonim olarak yazan adam...

Kitap açıklaması daha belli değil.

Herkes nefes almak için başını kaldırdığında bir gökyüzü ile karşılaşırdı değil mi ve bu gökyüzü hep mavi olurdu, bazen siyah bazense gri ama herkesle aynı olurdu lakin benim değildi. Ben Gökyüzü`me baktığımda aydınlığı görüyordum. Işığı görüyordum işte. Hayatımın tek ışık kaynağı oydu resmen. Ben bazen onda bir anne şefkatini görürdüm, belki bazen bir baba ya da var olan ablamın hissettirmediği bir abla, abi şefkati veya bir arkadaş ve çokça da bir sevgili. Benim için her şekle bürünen bir adamdı benim Koca Gökyüzü`m. Tüm acılarımı omuzlarına yüklemiş bir Gökyüzü. Her kızın arkasından en çok babası olurdu değil mi? Her hatasını affeden, her şeyiyle kabul eden. Benim babamdan çok Gökyüzü`m vardı. Sağımda, solumda, önümde ve arkamda... Acım acısı olmuştu. Acısı ise acım. Mutluluğu mutluluğum, mutsuzluğum mutsuzluğuydu. Özlemim özlemi, özlemi özlemimdi. Peki ya bir gün, Koca Gökyüzü giderse, bu Uzay Kızı ne yapardı? Bir daha bu acılara göğüs gerebilir miydi? Korkularına sağlam bir adım atabilir miydi? Ardına baktığında, her dediği şeyi onaylayan birini ya da ona güven verircesine gülümseyen birisini görecek miydi? Belki de Uzay Kızı, bu bahane ile Uzay`ın Kızı olmaktan vazgeçerdi ve kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğrenmiş güçlü bir kadın olabilirdi. Gökyüzü`m benim güzel sevgilim, bana mutsuzluğumda geldin. Mutsuzluğunda geldin. Bazen yaralarımızı beraber sardık, bazen o yaraları tekrar deştik. Lakin tekrar saran ikimizden başkası olmadı. Yalvarırım, yalvarırım beni mutsuzluğumla, umutsuzluğumla, ihanetlerimle, şefkatsizliğinle ve senin yok olmanın bıraktığı acıyla bir başıma bırakma. Ve unutma, Uzay Kızı Koca Gökyüzü`nü hâlâ ilk gün ki gibi delicesine seviyor ve sevmeye de devam edecek...